Υπάρχει ένα όριο που, όταν σπάσει, δεν χρειάζεται (καμία απολύτως) ανάλυση. Στον τελικό Κυπέλλου Coca-Cola, αυτό το όριο ποδοπατήθηκε. Και ποδοπατήθηκε από ανθρώπους που δεν είχαν καμία δουλειά να γίνουν μέρος της ντροπής. Όχι από νεαρούς. Όχι από… ανώνυμους της κερκίδας. Από πρόσωπα που ζουν από το ποδόσφαιρο, εκπροσωπούν ομάδες, φορούν διαπιστεύσεις, κάθονται σε πάγκους, κινούνται γύρω από τον αγωνιστικό χώρο και όφειλαν πρώτοι να κρατήσουν το επίπεδο.
Η πίεση ενός τελικού δεν είναι… άδεια για ασχήμιες. Τα νεύρα δεν είναι συγχωροχάρτι. Η ένταση δεν είναι άλλοθι. Όποιος συμμετείχε στις σκηνές ντροπής, όποιος έσπρωξε, προκάλεσε, απείλησε, όποιος έριξε λάδι σε φωτιά που μπορούσε να σβήσει, πρέπει να αναλάβει την ευθύνη του χωρίς μισή κουβέντα υπεκφυγής.
Διαβάστε επίσης: Όσοι συμμετείχαν στα καραγκιοζιλίκια, πρωτίστως να κοιταχτούν στον καθρέφτη!
Ακόμη πιο βαριά είναι η υπόθεση των ρατσιστικών συνθημάτων. Εκεί δεν υπάρχει «ναι, αλλά». Υπάρχει καταδίκη. Τελεία. Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να ζητά οικογένειες στα γήπεδα και την ίδια ώρα να ανέχεται τέτοια βρωμιά στις κερκίδες.
Το χειρότερο είναι ότι οι εικόνες αυτές δεν μένουν κλεισμένες στο 90λεπτο. Περνούν μήνυμα. Όταν οι «μεγάλοι» χάνουν κάθε μέτρο, οι θερμοκέφαλοι αισθάνονται… δικαιωμένοι. Και τότε η γιορτή γίνεται πεδίο ντροπής.
Όσοι είχαν ρόλο σε όσα έγιναν, ας μην ψάχνουν δικαιολογίες. Και αν έχουν ίχνος ευθύνης, ας ζητήσουν συγγνώμη. Το κυπριακό ποδόσφαιρο δεν μικραίνει από έναν κακό τελικό. Μικραίνει όταν προσπερνά τέτοια αθλιότητα με ελαφριά την καρδία.