Κάποιοι την οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού, άλλοι στον ίσιο δρόμο

Οι πλείστοι «εργάτες» είναι οι ίδιοι και ελάχιστες είναι οι διοικητικές «πινελιές» κατά τα τελευταία οκτώ χρόνια...

TOY XΡΙΣΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ

Η πορεία της Νέας Σαλαμίνας πέρασε από χίλια κύματα, κυρίως μετά από την προσφυγιά κι ακολούθως μετά από την κατάκτηση των δύο μοναδικών τίτλων στην ιστορίας της κι εντεύθεν (κατάκτηση του Κυπέλλου και της Ασπίδας ΚΟΠ το 1990). Λίγες ήταν οι χρονιές κατά τις οποίες διακρίθηκε η ποδοσφαιρική ομάδα με την πορεία της, ενώ οι παλιοί -τρόπος του λέγειν- Σαλαμιναίοι, έχουν να θυμούνται περισσότερο άσχημες στιγμές.

Μη ικανοί παράγοντες επί το πλείστον τη διοίκησαν ανά καιρούς οδηγώντας την ομάδα στο χείλος του γκρεμού και της οικονομικής καταστροφής, όμως, αυτοί που στάθηκαν στο πλάι της όταν επέστρεψε από τη Β’ Κατηγορία (2011-12), με υπομονή, κόπο, θυσίες την επαναφέρουν σιγά-σιγά στο επίπεδο που τη θέλει ο κόσμος της. Οι πλείστοι «εργάτες» είναι οι ίδιοι και ελάχιστες είναι οι διοικητικές «πινελιές»-προσθαφαιρέσεις κατά τα τελευταία οκτώ χρόνια.

Πρώτιστος στόχος είναι να πάψει πλέον η ομάδα της Αμμοχώστου να αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, να ξεχρεώσει εντελώς από χρέη και τις δικαστικές υποθέσεις που μοιάζουν με «σκόπελο» στην πορεία της και ακολούθως θα επιδιώξουν οι διοικούντες αυτήν, να απλώσουν μακρύτερα το χέρι τους ώστε να μπορεί να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από τους αντικειμενικούς της στόχους.

Αυτοί οι οποίοι συνεχώς μέσω των Social Media (κακιά η ώρα που δημιουργήθηκαν) περιμένουν στην γωνία για να πυροβολήσουν ή να κράξουν προτού αναλογιστούν όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω, ευτυχώς για τους ανθρώπους της Νέας Σαλαμίνας αποτελούν τη μειοψηφία. Παρόλο που η Σαλαμίνα δεν διαθέτει τον κόσμο των υπολοίπων μεγάλων ομάδων, η «φωνή» κι η αγάπη των οπαδών της είναι πάρα πολύ έντονη κι αυτό διαπιστώνεται εύκολα κι αν οι παράγοντές της συνεχίσουν να έχουν «ανοσία» στους κακεντρεχείς τότε ο σύλλογος μόνο καλά θα συναντήσει στον δρόμο του.