Να τα φορτώσεις όλα στον Ντούρις είναι η εύκολη λύση, στα όρια της «ανθρωποφαγίας»

Όσοι είχαν την προσδοκία ότι ο Ντούρις θα γίνει Ματ Ντάρμπισαϊρ, να το ξεχάσουν...

TOY ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΚΟΥΡΗ

Λένε ότι «η ήττα είναι ορφανή», αλλά στην περίπτωση της Ομόνοιας δεν είναι λίγοι εκείνοι που προσπαθούν να προσωποποιήσουν τις βαθμολογικές απώλειες. Από το βράδυ της Κυριακής, μετά την εντός έδρας ισοπαλία με αντίπαλο τη Δόξα, ο Μίχαλ Ντούρις έχει βρεθεί στο στόχαστρο μεγάλης μερίδας οπαδών των πρασίνων. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, διαβάζεις στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και ακούς στα ραδιοφωνικά κανάλια, σχόλια απαξίωσης για τον Σλοβάκο φορ και δεν πιστεύεις στα μάτια και τ’ αυτιά σου.

Ναι μεν έχασε το… άχαστο από τα πέντε μέτρα, κάτι που μπορεί να συμβεί και στον μεγαλύτερο γκολτζή του πλανήτη, αλλά όλο αυτό το σκηνικό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, σε ό,τι αφορά στον Ντούρις, ακόμη κι η λέξη αδικία χάνει τη σημασία της. Προφανώς κι ο Ντούρις έχει μερίδιο ευθύνης στις κακές εμφανίσεις και τα κακά αποτελέσματα των «τριφυλλοφόρων», αλλά είναι κι αυτός ένας από τους 25 τόσους παίκτες, που έχουν αγωνιστεί μέχρι σήμερα. Να τα φορτώσεις όλα στον Ντούρις είναι η εύκολη λύση και τεράστια αδικία. Στα όρια της «ανθρωποφαγίας».

Για τον απλούστατο λόγο ότι ο Μίχαλ Ντούρις δεν ήρθε από τον πλανήτη Άρη, ούτε έπεσε ουρανοκατέβατος. Στο κυπριακό πρωτάθλημα έπαιζε για δυόμισι σεζόν, τον ξέραμε και μας ήξερε. Αν κατάλαβα καλά, καταλογίζουν στον Σλοβάκο διεθνή αδυναμία στο σκοράρισμα. Ενώ όλοι οι υπόλοιποι πράσινοι έχουν «ματώσει» τα δίκτυα κι εκείνοι που δημιουργούν και σερβίρουν, κάνουν τη δουλειά τους στην εντέλεια; Μην τρελαθούμε…

Όσοι είχαν την προσδοκία ότι ο Ντούρις θα γίνει Ματ Ντάρμπισαϊρ, να το ξεχάσουν. Κι όσοι δημιούργησαν προσδοκίες ότι ο Ντούρις μπορεί να γίνει Ματ Ντάρμπισαϊρ, να κάνουν την αυτοκριτική τους. Στις καλές του σεζόν στα κυπριακά γήπεδα, ο Άγγλος στράικερ έβαζε (μετρημένα) 25 γκολ! Μπορεί να μην έκανε κάποιες άλλες δουλειές (που σήμερα τις κάνει καλά ο Ντούρις), αλλά στο σκοράρισμα, ο Ντάρμπισαϊρ θα ‘ναι σημείο αναφοράς για πολλά χρόνια.

Είναι αλήθεια ότι σε κάποια στιγμή ο Ντούρις υπερεκτιμήθηκε. Η Ανόρθωση πλήρωσε 600 χιλιάδες ευρώ για να τον αποκτήσει, αλλά αυτό έγινε επί διοίκησης Ανδρέα Παντελή και με διαδικασίες και όρους που ακόμη κι η… επιστήμη σηκώνει τα χέρια. Υπό εκείνες τις συνθήκες κι ο ίδιος ακριβοπληρωνόταν και πιθανότατα ακριβοπληρώνεται και σήμερα, αφού κανένας «περιζήτητος» δεν ρίχνει δραματικά τις απολαβές του.

Διαβάστε επίσης: Ομόνοια: «Πληγώνουν» (και) οι μετεγγραφές του καλοκαιριού

Πάμε παρακάτω… Ο Χένινγκ Μπεργκ στήριξε και στηρίζει τον Ντούρις. Οι δημόσιες αναφορές του για τον Σλοβάκο είναι μεγάλη μαγκιά και παράσημο για τον Μπεργκ. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτή είναι πολύ μεγαλύτερη μαγκιά από το να κάνει ροτέσιον και να βάζει άλλους ένδεκα παίκτες, έστω κι αν οι μισοί είναι πιτσιρικάδες. Έτσι συμπεριφέρονται οι προπονητές, στις δύσκολες ημέρες των παικτών. Κι ο Μπεργκ το έκανε κι ο Ντούρις είναι… ευγνώμων και το δείχνει.

Διότι, για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, ο Σλοβάκος τρέχει, παθιάζεται και «χτυπιέται» όσο ποτέ άλλοτε στα κυπριακά γήπεδα. Και δείχνει να σέβεται τη φανέλα που φορεί, πασχίζει και συμπάσχει. Αν θυμάστε καλά, οι Ανορθωσιάτες «ανακουφίστηκαν» με την αποχώρηση του Ντούρις, διότι εκτός από το έλλειμμα στο σκοράρισμα, είχε χάσει τον ενθουσιασμό του και σε συνδυασμό με εκείνο το «μπες-βγες» του Κετσπάγια, η συμπεριφορά του Σλοβάκου, σε κάποια παιχνίδια, άγγιζε τη δημοσιουπαλληλική. Κι άρπαξε την πρόταση-ευκαιρία της Ομόνοιας, από τα μαλλιά!

Διαβάστε επίσης: Ομόνοια: Ερωτηματικά για τους Μαυρία και Τιάγκο

Κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν ο Ντούρις, πετύχει πέντε ή δέκα ή 15 γκολ στην τρέχουσα σεζόν. Στο σκοράρισμα, είναι πασιφανές ότι είναι «μπουκωμένος» και άτυχος μαζί. Συμβαίνει, ακόμη και στις καλύτερες οικογένειες. Ακόμη και στον τεράστιο Ματ Ντάρμπισαϊρ είχε συμβεί. Ο Μπεργκ και οι συνεργάτες του, ιδιαίτερα οι Λάρκου και Ταραπουλούζης, κάνουν υπομονή -τουλάχιστον μέχρι τον Ιανουάριο- με την ελπίδα ότι θα «ξεμπουκώσει» και θα φτάσει στα ποσοστά σκοραρίσματος που του αναλογούν, σε μια ομάδα όπως η Ομόνοια και σε ένα πρωτάθλημα, όπως το κυπριακό.