Δεν αρχίσαμε καλά, καθόλου καλά. Και φέτος. Με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε να περάσουν 3-4 αγωνιστικές για να αρχίσουν οι (ισχυρές) φωνές για τη διαιτησία. Από τα πρώτα κιόλας παιχνίδια, οι τόνοι ανέβηκαν, οι διαμαρτυρίες πλήθυναν και το κλίμα μύρισε μπαρούτι.Κι ακόμα είμαστε στην αρχή…
Αν από τώρα κάθε δύσκολη φάση γίνεται αφορμή για καβγά, κάθε σφύριγμα περνά από μικροσκόπιο και κάθε λάθος προκαλεί εκρήξεις, τι ακριβώς θα συμβεί όταν το πρωτάθλημα μπει στα βαθιά; Όταν αρχίσουν τα ντέρμπι που κρίνουν τίτλο, Ευρώπη, εξάδα και διαβάθμιση;
Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία. Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Ανακοινώσεις, δηλώσεις, αιχμές, πίεση και στο τέλος η ίδια κατάληξη: ξένοι διαιτητές. Και όπως πάμε, δεν θα αργήσει καθόλου αυτή η ώρα.
Γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε. Όταν η κατάσταση ξεφεύγει, όλοι θυμούνται τους ξένους. Τότε ξαφνικά γίνονται η λύση για τα μεγάλα παιχνίδια, για τα δύσκολα βράδια, για τις αναμετρήσεις που κανείς δεν θέλει να αναλάβει το βάρος τους.
Ο Θεός να βάλει το χέρι του, λέμε συνήθως. Ή, καλύτερα, οι ξένοι διαιτητές να βάλουν το δικό τους. Γιατί με αυτά που βλέπουμε από τόσο νωρίς, τους βλέπω να επιστρέφουν πριν καν προλάβουμε να καλωσορίσουμε τον Οκτώβριο. Και πάλι για να… καθαρίσουν ή (για κάποιους) να… ηρεμήσουν τα πνεύματα.