Μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου υπάρχει χρόνος. Και στο κυπριακό ποδόσφαιρο, όταν υπάρχει χρόνος, υπάρχει και χώρος για ανατροπές.
Κυρίως για εκείνες που έρχονται όταν όλοι έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι «το ρόστερ έκλεισε», «η ομάδα είναι πλήρης» και «δεν υπάρχει λόγος για άλλη κίνηση». Αυτές οι δηλώσεις, τέτοια εποχή, έχουν περίπου την ίδια διάρκεια ζωής με ένα παγάκι στον ήλιο.
Δύο αγωνιστικές θα έχουν ήδη παιχθεί μέχρι να κλείσει το παράθυρο. Δύο επίσημα τεστ, όχι φιλικά του Αυγούστου όπου όλοι βλέπουν ό,τι θέλουν να δουν. Εκεί θα φανεί ποιος δεν βγαίνει, ποιος δεν ταιριάζει, ποια θέση μπάζει και ποιος προπονητής θα αρχίσει ξαφνικά να ζητά αυτό που πριν από λίγες μέρες θεωρούσε περιττό.
Και μετά έρχεται η αγορά. Παίκτες που σήμερα κοστίζουν πολλά, στις αρχές Σεπτεμβρίου μπορεί να ψάχνουν απεγνωσμένα συμβόλαιο. Μάνατζερ που τώρα κρατούν ψηλά τον πήχη, τότε θα χτυπούν πόρτες. Ομάδες που ορκίζονται ότι δεν θα κάνουν άλλη κίνηση, θα ψάχνουν αεροπορικά εισιτήρια και ιατρικές εξετάσεις μέσα σε ένα βράδυ.
Γι’ αυτό και όποιος θεωρεί τελειωμένο τον σχεδιασμό από τώρα, μάλλον δεν έχει παρακολουθήσει ποτέ πραγματικά μετεγγραφικό κλείσιμο. Οι τελευταίες μέρες ποτέ δεν ήταν συμπλήρωμα της αγοράς. Συχνά είναι η ίδια η αγορά. Και πολλές φορές, εκεί κρίνεται ποιος έκανε μετεγγραφές και ποιος έκανε… υπομονή.