Ξημέρωσε και πάλι η μέρα που μας στοιχειώνει. Για 52 χρόνια τώρα. Ξημερώνει η 14η Αυγούστου… Εκείνο το σφυροκόπημα με τις γροθιές στο στομάχι και καπάκι, στο πρόσωπο! Λες και κάποιος μας καλεί απεγνωσμένα να ξυπνήσουμε απ’ τον λήθαργο. Δεν είναι μόνο μελαγχολία, δεν είναι μόνο θυμός, δεν είναι μόνο απόγνωση και αβεβαιότητα. Πρέπει να ‘ναι εκείνο το συναίσθημα, στο οποίο έχεις χάσει τον προσανατολισμό σου. Δεν είσαι σίγουρος για τίποτα, δεν έχεις εμπιστοσύνη σε κανένα, η πίστη ξεθωριάζει, και το χειρότερο, η ελπίδα απομακρύνεται.
Πενήντα δύο ολόκληρα χρόνια από τον βάναυσο ξεσπιτωμό. Ο δεύτερος «Αττίλας» ήρθε για να αποτελειώσει ότι άφησε στη μέση ο πρώτος. Εκατοντάδες οι ήρωες-νεκροί μας, 1.619 οι αγνοούμενοι, 200 χιλιάδες πρόσφυγες κι η… μισή Κύπρος στα χέρια του κατακτητή. Από κείνη την τουρκική θηριωδία του 1974, η κατοχή συνεχίζεται. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι πληρώσαμε τα λάθη μας και με το παραπάνω…
Σε όλα αυτά τα 52 χρόνια, το μεγάλο σοκ, το μεγαλύτερο όλων, ήταν όταν συνειδητοποίησα σε ποια ηλικία ήταν η μάνα μου όταν… κατέρρευσαν όλα. Λίγο πάνω απ’ τα σαράντα της χρόνια, με πέντε παιδιά, στον δρόμο! Ούτε στον χειρότερο εχθρό σου…
Τα τελευταία χρόνια επέλεγα να μην γράφω για τη συγκεκριμένη ημέρα. Μάλλον έκανα λάθος… Έχουμε υποχρέωση, να γράφουμε, να θυμόμαστε, να μην ξεχνάμε. Κυρίως για τα παιδιά μας. Για να μάθουν ποιοι είμαστε, από πού ήρθαμε και πού θέλουμε να πάμε. Και για τις συγχωρεμένες τις μανάδες μας που έφυγαν με τον καημό της προσφυγιάς. Για όλες τις μανάδες, τους πατεράδες και τους παππούδες που «ζάρωσαν», κι έφυγαν με την ελπίδα της επιστροφής.