Πριν από 20-25 χρόνια, σε ένα σχόλιο μου στον «Φιλελεύθερο» είχα «στολίσει» -ενδεχομένως και… λίγο έντονα- έναν πρωτοκλασάτο διαιτητή για τα διαιτητικά του τερτίπια και τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του. Πρωί – πρωί με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος: «Αυτόν, τον ξέρω καλά. Γείτονας και συμμαθητής. Όταν παίζαμε τ’ απογεύματα στη γειτονιά, όταν δεν του άρεσε κάτι, έπαιρνε την μπάλα κι έφευγε! Ο ορισμός του κομπλεξικού… Αυτό βγάζει και μέσα στο γήπεδο». Κάπως έτσι εμπέδωσα πως διάολο η εγωπάθεια ενός διαιτητή φωνάζει στην Πλατεία Ελευθερίας στη Λευκωσία κι ακούγεται μέχρι τις Φοινικούδες στη Λάρνακα!
Όταν πρόσφατα «συνειδητοποίησα» ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ακόμη σημαίνων στέλεχος στην κυπριακή διαιτησία, πέρα από την έκπληξη, απαντήθηκε και το κυρίαρχο ερώτημα των τελευταίων ημερών για το θολό τοπίο στη διαιτησία μας. Το χειρότερο απ’ όλα; Ο κύριος αυτός και πολλοί άλλοι εκεί… γύρω, επιδεικνύουν την ίδια συμπεριφορά, όπως και πριν 20 και 30 χρόνια: Γλείψιμο, πάντα κοντά στην ποδοσφαιρική και διαιτητική εξουσία, «yes sir», (ψευδο)κολλητιλικί με δύο-τρεις δημοσιογράφους για μια καλή κουβέντα στον Τύπο, και καλά να είμαστε να απολαμβάνουμε τα… ζεστά ευρώ που μπαίνουν στον λογαριασμό μας.
Διαβάστε επίσης: Το μέγεθος της ανεπάρκειας των Κύπριων διαιτητών
Το «γιατί διαιτητής;» είναι ένα πάντα επίκαιρο ερώτημα. Κι αν το προχωρήσουμε λίγο περισσότερο, για το «ποιοι είναι αυτοί που ασχολούνται με τη διαιτησία;» και «γιατί ασχολούνται με τη διαιτησία;», ίσως να λύσουμε πολλές από τις απορίες μας. Να σε βρίζει μια ολόκληρη εξέδρα είναι ένας… ενδοιασμός, ένας προβληματισμός, αλλά οι ειδικοί λένε ότι ξεπερνιέται εύκολα. Τα ερωτήματα αυτά δεν έχουν απαντηθεί στην ολότητά τους στα μέρη μας, αλλά υπάρχουν «διαμάντια» στον ελλαδικό Τύπο που μας δίνουν μια κατεύθυνση. Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα, οι ομοιότητες είναι πάμπολλες.
Ένας εξαίρετος συνάδελφος στην Ελλάδα, για παράδειγμα, ο Δημήτρης Παπανικολάου, έχει γράψει ότι «η ταφόπλακα της ελληνικής διαιτησίας μπήκε πάνω της τον Μάρτιο του 1989 όταν ο τότε διαιτητής Κώστας Ακρίδας κατήγγειλε απόπειρα δωροδοκίας σε βάρος του για ευνοήσει τον Λεβαδειακό σε ένα ματς με την Λάρισα»! Η ιστορία έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον: «Η επιχείρηση από την τότε ΚΕΔ (τον ΣΕΔΕΠ) με την αστυνομία στήθηκε με επιτυχία, η σύλληψη έγινε επ’ αυτοφώρο και με τα χρήματα στα χέρια, αλλά ο Κώστας Ακρίδας βγήκε από τους πίνακες, δεν ξανασφύριξε στην Α΄ Εθνική και όταν έγινε η δίκη, βγήκε σχεδόν και… κατηγορούμενος!». Έχει και χειρότερα: Σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα Newsbeast.gr ο Κώστας Ακρίδας απάντησε στο ερώτημα «γιατί κάποιος να θέλει να γίνει διαιτητής»; «Είναι το μικρόβιο. Σαν τον εξαρτημένο από ουσίες άνθρωπο. Είναι να μην μπεις σε αυτόν τον χώρο. Όποιος μπαίνει, ειδικά εάν έχει παίξει ποδόσφαιρο, είναι εξαρτώμενος. Νομίζει ότι έχει όλη την εξουσία στα χέρια του και ας μην έχει τίποτα στην ουσία», είπε.
Διαβάστε επίσης: Μήνυμα εστάλη από την ΚΟΠ: Καλώς τους ξένους διαιτητές στο VAR
Σ’ αυτά τα θέματα, Ελλάδα και Κύπρος, είναι… μάνα και κόρη, ή αν το προτιμούν κάποιοι «αδέλφια δίδυμα». Τον καιρό της ελληνικής «παράγκας», ένας άλλος πρώην διαιτητής, ο Δημήτρης Ποντίκης, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή», ρωτήθηκε: «Άρα, κι εσείς που μπήκατε εκείνη την περίοδο στους πίνακες ήσασταν υπό την έγκρισή τους»; Η απάντηση: «Αυτό είναι ξεκάθαρο. Ή είσαι μαζί τους ή δεν είσαι. Απλά πράγματα… Και τώρα το ίδιο γίνεται. Ή είσαι μαζί με τη διοίκηση και τη στηρίζεις ή δεν είσαι και είσαι χαμένος».
Είναι διάχυτη η εντύπωση ότι κάποιοι άνθρωποι στη διαιτησία προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή με τις αποφάσεις του. Σε σχετικό ρεπορτάζ στο «Βήμα» ένας προπονητής προσπαθούσε να καταλάβεις πως ένας διαιτητής, «υπάλληλος, με γυναίκα χωρίς προίκα, πώς κυκλοφορεί με πολυτελές αυτοκίνητο, πού βρήκε τα χρήματα για το διαμέρισμα και για την εξοχική κατοικία;». Δύσκολα θα απαντηθεί το ερώτημα, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι «δεν θα υπήρχαν διαιτητές που να τα παίρνουν αν δεν υπήρχαν παράγοντες να τα δίνουν…». Σε εκείνο το ρεπορτάζ, πρώην διεθνής διαιτητής και μετέπειτα αρχιδιαιτητής είχε πει για την εξουσία της διαιτησίας: «Είναι μικρόβιο και δεν κόβεται εύκολα. Είναι σαν να απαιτείς από έναν πολιτικό να παρατήσει τα κοινά ή από έναν χαρτοπαίκτη να μην ξανακαθίσει μπροστά σε τσόχα».
Εξίσου σημαντικό και το επιμύθιο: «Κάποιοι πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι γιατρειά ούτε η επαγγελματική διαιτησία ούτε η αμειβόμενη διαιτησία αν δεν αλλάξει η συμπεριφορά αυτών που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο».