Υπάρχει περίπτωση στο ποδόσφαιρο και πολύ περισσότερο στην Κύπρο, να «βρεθεί η ίσια μας»; Σίγουρα όχι. Πού το πάω; Στην γκρίνια, στις φωνές και πολλές φορές στις ακρότητες οπαδών, μετά από ανεπιτυχή αποτελέσματα των ομάδων τους. Δεν παίζουν καλά και κερδίζουν, «μα δεν παίζουμε καλά, πάλι καλά που κερδίσαμε», φωνάζουν. Παίζουν καλά, αλλά δεν παίρνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, να σου και πάλι γκρίνια: «καλύτερα να μην παίζουμε καλά κι ας κερδίζουμε, τι να κάνουμε τις εντυπώσεις…», λένε. Αυτοί είναι οι οπαδοί κυρίως στην Κύπρο.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αυτό που μετρά είναι το αποτέλεσμα. Άλλωστε, στο τέλος της σεζόν κανείς δεν θα θυμάται εάν η ομάδα που θα στεφθεί πρωταθλήτρια έπαιξε ή όχι καλό ποδόσφαιρο. Παρόλο που σ’ ένα μαραθώνιο πολλών αγωνιστικών, στην Κύπρο για την ακρίβεια 36, δεν μπορεί να μην έπαιξε καλά. Εάν όχι σε όλα, στα πλείστα παιχνίδια της. Αλλά δεν μπορεί να φθάνει στη νίκη η ομάδα σου και να βρίσκεις διάφορα για να ρίξεις φαρμάκι. Υπάρχουν και οι καλές και οι κακές στιγμές, οι καλές και οι κακές εμφανίσεις.
Είναι μαγκιά και προτέρημα των ομάδων, που μπορεί να μην έχουν την ανάλογη παρουσία, αλλά παίρνουν το ζητούμενο, όπως έγινε με την ΑΕΚ στο πρόσφατο εκτός έδρας παιχνίδι της με τον Απόλλωνα. Με δικαιολογητικά, απουσίες, κούραση, όμως πήρε την ουσία. Από την άλλη, ο Απόλλων, που ήταν ανώτερος, τι να κάνει τις εντυπώσεις από τη στιγμή που έχασε το παιχνίδι. Τα γκολ είναι που μετράνε και όχι τα δοκάρια και οι ευκαιρίες. Οπόταν, όταν μια ομάδα φθάνει στη νίκη, έκανε με το παραπάνω τη δουλειά της.