Αν βγήκε ένα ουσιαστικό συμπέρασμα από τους πρώτους αγώνες των ομάδων μας στον 2ο προκριματικό γύρο των ευρωκυπέλλων είναι ότι δεν έχουν απέναντί τους κανένα μεγαθήριο.
Αντίθετα, όλες είναι ομάδες του χεριού τους. Ούτε γίναμε ξαφνικά πρωτοκλασάτοι στην ποδοσφαιρική Ευρώπη, ούτε κι υπάρχει διάθεση υποτίμησης των αντιπάλων. Χωρίς καμία έπαρση και αλαζονεία, το γήπεδο που είναι ο καθρέφτης, κατέδειξε ότι όχι μόνο είναι ένα ενδεχόμενο, αλλά επιβάλλεται να έρθουν τέσσερις προκρίσεις.
Για την Πάφος FC το είπε (το ανήρτησε για την ακρίβεια), πολύ εύστοχα, ο τεχνικός της διευθυντής, ο Κριστιάνο Τζιαρέτα μετά το ματς με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ: «Μια ισοπαλία που αφήνει πικρή γεύση, αλλά ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: η Πάφος FC ήρθε για να μείνει!» Προφανώς ήρθε για να μείνει στο Champions League. Ναι μεν ο επαναληπτικός σε ουδέτερο έδαφος, είναι ζόρικος, αλλά οι πρωταθλητές ξέρουν, πλέον, τον τρόπο.
Ναι μεν οι κυπελλούχοι μας «ταλαιπωρήθηκαν» περισσότερο από όλους, ως γενικότερη αγωνιστική εικόνα, αλλά δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι εξασφάλισαν το καλύτερο -ίσως- αποτέλεσμα. Καλή η Τσέλιε, έκανε πολύ περισσότερες τελικές, αλλά το 1-1 δίνει την ευκαιρία στην ΑΕΚ, μέσα στην έδρα της, να εξαργυρώσει την ποιότητά της και να φτάσει στη νίκη –πρόκριση.
Άρης και Ομόνοια, πέραν πάσης αμφιβολίας αδίκησαν τον εαυτό τους και δεν πάνε ξέγνοιαστοι στον επαναληπτικό. Με το ξεκίνημα που έκανε η «Ελαφρα Ταξιαρχία» (2-0 στο… τέταρτο) δεν δικαιολογείται ο εφησυχασμός, η ισοφάριση κι η «εύθραυστη» νίκη με 3-2 επί της Πούσκας Ακαντέμια. Όσο για την Ομόνοια, το «στενό» 1-0 ήταν κάτι παραπάνω από δώρο στην Τορπέντο Κιουταΐσι. Όπως είπε κι ο Μπεργκ, το σκορ θα μπορούσε να είναι και… 4-0!