Τις προάλλες με πήρε τηλέφωνο, είπαμε τα νέα μας, σχολιάσαμε την επικαιρότητα και με κάλεσε για 200ή (τουλάχιστον) φορά για μια βόλτα στο καμάρι του, στο σπίτι που έχτισε πέτρα – πέτρα λίγο έξω από το Παλαιχώρι. Υποσχέθηκα ότι στη Λευκωσία, τουλάχιστον, θα συναντηθούμε το συντομότερο.
Ήξερα ότι ο φίλος μας, ο Δώρος Χαλλουμής, πάλευε με αυτήν την καταραμένη αρρώστια, αλλά ακουγόταν πολύ καλά. «Λίγο μόνο στις θεραπείες ζορίζομαι, αλλά είμαι πολύ καλά», μου είπε χαρούμενος κι ευδιάθετος. Περήφανος, έλεγε ότι παίρνει δύναμη από τα εγγονάκια του και ανέλυε με απίστευτες λεπτομέρειες τα ποδοσφαιρικά επιτεύγματα του μικρού Θεόδωρου. Τον Χαλλουμή, τον ήξερα εδώ και 35 τόσα χρόνια. Και τη σύζυγό του, την κυρία Γιαννούλα, ένα ευγενέστατο και αξιαγάπητο πλάσμα, ο Θεός να της δώσει χρόνια να απολαύσει τις χαρές της ζωής. Η είδηση για την απώλεια του Δώρου Χαλλουμή, ήταν ένα σοκ για πολλή κόσμο στο σινάφι μας.
Ο Δώρος Χαλλουμής, λινοτύπης και φωτοσυνθέτης στη «Σημερινή», ιδιώτευσε κι αργότερα ασχολήθηκε και με εκδόσεις. Πολλές φορές με «επίκεντρο» την αγαπημένη του Ομόνοια, ενώ ήταν από τους πρώτους που προέβλεψε την έκρηξη της ηλεκτρονικής ενημέρωσης και ίδρυσε το Shootandgoal. Έκανε δεκάδες φίλους, πολλοί από τους οποίους από «αντίπαλες» ομάδες.
Στην τελευταία μας συνομιλία, με συγκλόνισε λέγοντας ότι παρά την ασθένειά του, δεν πρόκειται να σταματήσει να πηγαίνει στο γήπεδο. «Το γήπεδο μου δίνει ζωή! Βρίσκω φίλους, ξεφεύγω… Μαζί με τα εγγονάκια μου, είναι η πιο ωραία απόλαυση στη ζωή»! Εκεί ψηλά που θα πάει θα βρει πολλούς φίλους. Θα τον περιμένουν ο Νίκος Τσιαλής, ο Δώρος Σεραφείμ, ο Δημήτρης Δημήτριου κι ένα σωρό άλλοι…