Η τουρκική εισβολή άφησε πίσω της πληγές που δεν έκλεισαν ποτέ. Πόνο, ξεριζωμό, αγνοούμενους, οικογένειες που έμειναν με αναπάντητα ερωτήματα και ανθρώπους που έμαθαν να ζουν με την απουσία.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, η μνήμη παραμένει ζωντανή και το χρέος απέναντι σε όσους χάθηκαν, όσους αγνοούνται και όσους στερήθηκαν τον τόπο τους δεν εξαντλείται ποτέ. Η λήθη δεν μπορεί να γίνει επιλογή. Θυμόμαστε, τιμούμε, διεκδικούμε. Κρατάμε ζωντανή την ιστορική αλήθεια και την προσδοκία της επιστροφής. Δεν ξεχνάμε. Δεν συμβιβαζόμαστε. Αγωνιζόμαστε.
Για εκατοντάδες οικογένειες, ο χρόνος δεν έδωσε απαντήσεις. Οι αγνοούμενοι παραμένουν μία από τις πιο βαριές πληγές της εισβολής, γιατί πίσω από κάθε όνομα υπάρχει μια οικογένεια που περίμενε, αναζήτησε και δεν έπαψε ποτέ να ζητά την αλήθεια. Αυτό το χρέος παραμένει ανοιχτό.
Όσο θυμόμαστε, όσο απαιτούμε, όσο δεν αποδεχόμαστε το τετελεσμένο, η επιστροφή παραμένει ζωντανή υπόσχεση.
Υπάρχουν σπίτια που έμειναν κλειστά για δεκαετίες, δωμάτια που πάγωσαν στον χρόνο και δρόμοι που έχασαν τους ανθρώπους τους μέσα σε λίγες ώρες. Η κατοχή δεν είναι μόνο χάρτες και σύνορα. Είναι ζωές που διακόπηκαν απότομα και δεν ξαναβρήκαν ποτέ την προηγούμενη μορφή τους.














