Δέλλας στον Active: «Θάψαμε το “εγώ” μας για να κυριαρχήσει το “εμείς”»

Ενδιαφέρουσες αναφορές γεμάτες ανατριχίλα από τον «Κολοσσό»...

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ (ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ)

Το ασημένιο γκολ στο ποδόσφαιρο ήταν ένας τρόπος ανάδειξης νικητή σε παιχνίδια που οδηγούνταν στην παράταση. Η διαδικασία αυτή προτάθηκε από την UEFA το 2002 ως εναλλακτική του χρυσού γκολ και καταργήθηκε στο τέλος της σεζόν 2003-04.

Σύμφωνα με τον κανονισμό του ασημένιου γκολ, αν έμπαινε γκολ στο πρώτο ημίχρονο της παράτασης το ματς συνεχιζόταν ως το τέλος του. Τότε, εφόσον υπήρχε νικητής, έληγε ο αγώνας αγώνα. Αν το πρώτο ημίχρονο έληγε ισόπαλο, τότε το δεύτερο ημίχρονο παιζόταν ολόκληρο ανεξάρτητα από το αν έμπαινε γκολ ή όχι.

Τι μας νοιάζουν εμάς όλα αυτά; Το τελευταίο ματς που κρίθηκε με ασημένιο γκολ ήταν ο ημιτελικός του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που διεξήχθη την 1η Ιουλίου 2004 μεταξύ Ελλάδας και Τσεχίας: 1-0. Το τελευταίο ασημένιο γκολ της ιστορίας πέτυχε ο Τραϊανός Δέλλας στο 105’, λίγο πριν σφυρίξει ο διαιτητής τη λήξη του ημιχρόνου της παράτασης που μετά την επίτευξη του γκολ ήταν και το τέλος του αγώνα.

Είχαμε την τιμή που λέτε, να φιλοξενηθεί τηλεφωνικώς ο Δέλλας στον Active Radio (107.4 & 102.5) και στην εκπομπή «Βάλε ένα Γκολ» με τους Ιάκωβο Κακουρή και Πανίκο Θεοδοσίου. Ο «Κολοσσός», για τον οποίο δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε στον κόσμο ποιος είναι, αναφέρθηκε στην κατάκτηση του Euro 2004 από την Ελλάδα όπου συνέβαλε κι αυτός σε μεγάλο βαθμό, την καριέρα του ως παίκτης και προπονητής και την παρουσία του στην Ανόρθωση (2008-10) και αρκετά άλλα θέματα.

Πρώτα-πρώτα, έπαιξε εκείνο το αξέχαστο ηχητικό στην τηλεοπτική περιγραφή του αγώνα με τη Τσεχία και το γκολ του Δέλλα. Ένα γκολ που ήταν το μοναδικό του στις 55 συμμετοχές του με την Εθνική Ελλάδος (ανδρική ομάδα) από το 2001 έως το 2009. Μοναδικό και αξέχαστο για όλους όσους το έζησαν τότε.

Ανατρίχιασε ο Δέλλας, όπως είπε και τόνισε αρχικά: «Η μνήμη παραμένει και πάντα κάτι θα υπάρχει κάτι παράξενο όσον αφορά στο συναίσθημα. Περάσανε πολλά χρονιά από τότε, αλλά είναι σαν να και έγινε χθες και είναι έντονο και δυνατό το συναίσθημα ακούγοντας την περιγραφή ή βλέποντάς τα κάθε φορά».

Και συμπλήρωσε σχετικά με το ματς: «Στο πρώτο μέρος παράτασης με τη Τσεχία κάναμε 3-4 καλές φάσεις για γκολ. Η δύναμη που βγάλαμε ήταν απίστευτη, μετά από τόση μεγάλη πίεση που δεχθήκαμε στο 90λεπτο, βρήκαμε τεράστια αποθέματα δύναμης στην παράταση. Θα είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο να επαναληφθεί. Και το μέγεθος της χώρας και η παραγωγή παικτών δεν σου δίνουν ελπίδες ότι θα ξανασυμβεί. Το να καταστήσει ένα τέτοιο τρόπαιο μια χώρα σαν την Ελλάδα, σε τέτοια διοργάνωση δεν είναι απλό. Μετά το Euro 2004, αυτή η φουρνιά παικτών, αυτή η μαγιά χάθηκε και ήλθε η πτώση. Χάθηκε η χημεία».

Από τότε που η μαγεία αυτή του 2004 χάθηκε, ήλθε και ο κατήφορος για την Εθνικής Ελλάδος και κληθείς να σχολιάσει αν υπάρχει ταλέντο στην Ελλάδα και αν μπορεί να κάνει καλή δουλειά ο τωρινός Ομοσπονδιακός, ο Ολλανδός Τζον φαν ΄τ Σχιπ, απάντησε:

«Ταλέντο πάντα υπήρχε. Το θέμα είναι οι ίδιοι πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι εύκολη υπόθεση να δημιουργηθεί μία σπουδαία ομάδα. Και αν δεν γίνουν γρήγορα ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης και να παίζουν με πάθος ο ένας για τον άλλο, κανείς Ολλανδός, Ισπανός, κανείς Γάλλος και δεν μπορούν να κάνουν κάτι. το μεγαλύτερο βάρος πέφτει στους παίκτες. Πρέπει, κανείς Γερμανός και άλλοι προπονητές δεν μπορούν να κάνουν θαύματα. Χρειάζεται οι παίκτες άμα είναι φρέσκοι στην ανδρική ομάδα της Εθνικής, να δεθούν πολύ γρήγορα για το καλό της ομάδας. Τότε, η φουρνιά μας, βάλαμε το “εμείς” πάνω από το “εγώ” μας. Όλοι ήταν πρωτοκλασάτοι και αρκετοί ήταν αρχηγοί στην ομάδα που έπαιζαν».

Συνεχίζοντας απαντώντας για το λόγο που οι βάσεις για ανάλογη πορεία, χάθηκαν, είπε: «Το ίδιο ποδόσφαιρο δεν ήταν έτοιμο να διαχειριστεί κάτι τόσο μεγάλο στη χώρα μας. Δεν υπήρχε προγραμματισμός σωστός. Δεν κάναμε κάτι άμεσα για να έχουμε κάτι καλό και στα επόμενα χρόνια. Η επιτυχία που ήρθε, ήρθε επειδή βρεθήκαμε οι κατάλληλοι παίκτες, τεχνικό τιμ, την κατάλληλη στιγμή. Εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι δεν υπήρχε προγραμματισμός και άνθρωποι να εμπνεύσουν μελλοντικά στελέχη της ομάδας για κάτι ανάλογο».

Κληθείς να σχολιάσει την τακτική του Ρεχάγκελ ο οποίος βίωσε άσχημη κριτική για το στιλ παιχνιδιού της Ελλάδας, απάντησε προσπαθώντας να κλείσει στόματα και αποθεώνοντας τον Γερμανό προπονητή: «Προπονητικά δεν νομίζω πως ταιριάζει η φιλοσοφία μου ως προπονητής με αυτή του Ότο Ρεχάγκελ. Ήταν χαρισματικός, δεν επέλεγε πάντα τους καλύτερους παίκτες, αλλά αυτούς που ήξεραν να συνεργάζονται μεταξύ τους. Αν πρόκειται να κρατήσω κάτι, είναι τα ζευγάρια ανά θέσεις που έφτιαχνε ο Ρεχάγκελ και τους έκανε να ταιριάζουν μεταξύ τους και να μπορούν να συνεργαστούν άψογα. Ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας ανήκει και σε μεγάλους παίκτες που δεν είχαν τον χρόνο που τους άξιζε στην ενδεκάδα και έμεναν στον πάγκο επειδή ο Ρεχάγκελ έκανε αυτό που προανέφερα. Ποτέ δεν γκρίνιαζαν όμως… Θάψανε το “εγώ” τους για να υπερισχύσει το “εμείς” όπως είπα».

«Δεν βιώναμε την κριτική του κόσμου για τον τρόπο που έπαιζε ο Ρεχάγκελ. Η στρατηγική του κάθε προπονητή έχει να κάνει με τους παίκτες που διαθέτει και τα βιώματά του. Σε κανέναν δεν αρέσει αυτό το στιλ, αλλά σε ένα μεγάλο τουρνουά, λαμβάνοντας υπόψη το ρόστερ, προείχε το μηδέν πίσω και αν μπορείς θα επιδιώξεις κάτι μπροστά. Δείχνει ευφυΐα αυτό για εμένα. Να επιτυχαίνεις πράγματα μη έχοντας υλικά που θα ήθελες να έχεις στα χέρια σου», πρόσθεσε και συνέχισε για τις καλύτερες ομάδες που πίεσαν περισσότερο την Ελλάδα: «Με την Τσεχία και την Ισπανία πιεστήκαμε περισσότερο μέχρι να φτάσουμε στον τελικό με την Πορτογαλία και να κατακτήσουμε το τρόπαιο. Η Τσεχία ήταν η καλύτερη ομάδα σε αυτό το Euro».

Για την αφετηρία της εκτόξευσης της καριέρας του, είπε ότι αυτό οφείλεται στο ότι ομάδες τον παρακολούθησαν όταν αγωνιζόταν στην Εθνική Ελπίδων της Ελλάδας, ομάδα η οποία είχε κάποιες εκπληκτικές επιτυχίες στο παρελθόν και συγκεκριμένα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων 1998 όταν έφτασε μέχρι τον τελικό.

«Με βοήθησε το γεγονός ότι ήμουν βασικός στην Εθνική Ελπίδων που πέτυχε σπουδαία πράγματα τη δεκαετία του ’90 και αρχές του 2000. Ομάδες από το εξωτερικό ψάχνουν παίκτες σε αυτές τις ηλικιακές κατηγορίες Εθνικών Ελπίδων και Νέων. Έπαιζα στον Άρη Θεσσαλονίκης τότε, από εκεί άρχισα την καριέρα και ήρθε η μετεγγραφή για την Αγγλία και στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ (1997-99). Ποδοσφαιρικός παράδεισος η Αγγλία και σκέφτομαι αν πήγαινα πιο μεγάλος εκεί θα έπαιζα περισσότερα χρόνια γιατί βοηθάει πολύ το ποδοσφαιρικό περιβάλλον εκεί. Ήταν δύο χρόνια που με βοήθησαν πολύ να εξελιχθώ, σαν άνθρωπος κυρίως και να βλέπω ως επαγγελματίας το ποδόσφαιρο», υπογράμμισε.

Όταν του ζητήθηκε να κάνει κάποιου είδους σύγκριση με την αργότερα παρουσία του στη Ρόμα, είπε: «Στην Aγγλία δεν αγαπάνε τη νίκη, αλλά το ποδόσφαιρο. Δεν αγαπάνε τον ποδοσφαιριστή αλλά την ομάδα τους. Στην Ιταλία έμαθα τι θα πει τακτική. Δεν έγινα καλύτερος, αλλά με ανάγκασε ο περίγυρος να καταλάβω να σκέφτομαι πιο γρήγορα έχοντας γύρω μου παίκτες παγκόσμιας κλάσης, διαφόρων εθνικοτήτων. Δεν έγινα πιο γρήγορος στα πόδια, αλλά απέκτησα εμπειρία και πιο γρήγορο τρόπο αντίληψης και μάθαινα πολύ καλύτερα από τα λάθη μου».

Για να προσθέσει πως απέρριψε τη Μίλαν και τη Γιουβέρντους για χάρη της Ρόμα, μετά την παρουσία του στην Περούτζια (2001-02): «Είναι αλήθεια πως με ήθελαν Γιουβέντους και Μίλαν. Στην Περούτζια έκαναν μόνο 15 ματς, αλλά το ένα καλύτερο από το άλλο. Επέλεξα Ρόμα και δεν έκανα λάθος, ήταν σπουδαίο το κλίμα εκεί. Είναι ομάδα όπου εκεί τους παίκτες, οι οπαδοί τους έχουν σαν θεούς. Πήρε πρωτάθλημα και την επόμενη πήγα εκεί μετεγγραφή. Ο Φάμπιο Καπέλο ήταν προπονητής, είχαμε Τότι, Καφού, Έμερσον, Μπατιστούτα, Τομάσι, Ντε Ρόσι, Ζανέτι, Σάμουελ κ.ά.. Είχα συμπαίκτες εξαιρετικά παιδιά πολύ καλούς ανθρώπους και ήταν ταπεινοί και δουλευταράδες. Προσπάθησα να το αντιγράψω την ταπεινότητα και να την κάνω δικιά μου. Αυτή είναι που σε έχει πάντα σε σωστό δρόμο, γιατί τους πλείστους νεαρούς τους κερδίζει το χρήμα και η δημοσιότητα και χάνονται νωρίς».

Θα ακολουθήσουν κι άλλα αποσπάσματα αναφορικά με την Ανόρθωση, την παρουσία του στην Κύπρο και την ΑΕΚ.

ΜΕΣΩGoal.com.cy team
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ