Ατάκες ή άλλως πώς ανοησίες

«Υπερχειλίσαμε» από παράγοντες που τους λείπει η ακρίβεια λόγου ή δεν ξέρουν να μιλάνε…

ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Σε ένα πρωτάθλημα του οποίου υπολείπεται η ακρίβεια λόγου, του συγκεκριμένου, της σαφήνειας προσπαθούν όλοι οι υπόλοιποι στο περίπου να αντιληφθούν και να μεταδώσουν όλα όσα εκείνα θα έπρεπε να ήταν ξεκάθαρα. Σε μια θλιβερή κραυγαλέα ατμόσφαιρα, ένα τοπίο που ο καθένας σκέφτεται άλλα και λέει άλλα, συνήθως μισόλογα, και κάποτε λέει άλλα αντ’ άλλων μέσα στον μικρόκοσμό του, προσπαθείς σαν κριτικός ποίησης να ερμηνεύσεις τι έχει στο μυαλό του κάθε άνθρωπος που έχει αξίωμα στο χώρο του ποδοσφαίρου. Κάτι σαν τους Πολιτικούς καμιά φορά.

Αλήθεια έχει σκεφτεί κάποιος πως όλοι όσοι ασχολούνται με το Κυπριακό συμφωνούν στη δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού; Άραγε πώς την εννοεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πώς τα κόμματα, πώς η ηγεσία της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Βρετανίας, των ΗΠΑ ή της Ρωσίας; Υπάρχει κανείς που έχει την παραμικρή αμφιβολία πως η κάθε πλευρά άλλο πράγμα έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του;

Παρόμοια και στον απόηχο σχεδόν κάθε αγωνιστικής του πρωταθλήματος πολλές φορές φίλαθλοι και Τύπος υποχρεώνονται να εντρυφήσουν στο βάθος ορισμένων μυαλών μπας και αποδώσουν σωστά την ερμηνεία των λόγων τους. Και επειδή ακριβώς ορισμένες ατάκες αξιωματούχων του ποδοσφαίρου, είτε στο ραδιόφωνο, είτε στην τηλεόραση και κυρίως στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης επιδέχονται πολλές ερμηνείες ή μάλλον πρόκειται πολλές φορές για ανοησίες απλώς και μόνο για να βρίσκονται στο προσκήνιο, διαφωνούν σε κάθε απόπειρα απόδοσης των λόγων τους όταν δεν συνάδει με αυτό που ήθελαν να πουν. Εδώ δηλαδή πρόκειται για μια διαστροφή απείρου μεγέθους.

Μας λείπει δηλαδή ένας δωρικός λόγος, απλός, λιτός χωρίς φανφάρες και υπονοούμενα, πρόεδρος εναντίον προέδρου, ή ομάδων εναντίον άλλων ομάδων κ.λπ. Κάθε πλευρά προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις με διάφορες εξυπνάδες τις οποίες σήμερα –δυστυχώς- τις λέμε ατάκες. Αυτού του είδους την εξπρεσιονιστική επικοινωνία δηλαδή παραμόρφωσης της πραγματικότητας έχουμε αναγάγει ως την κύρια οδό συνεννόησης που ωστόσο μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη Βαβέλ.

Η ευκρίνεια παραχώρησε τη θέση της στο ακαθόριστο και τούτο δημιουργεί περισσότερα προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των συλλόγων γιατί ας μην κρυβόμαστε όταν ζητάνε 50%-50% ο καθένας έχει άλλα πράγματα στο μυαλό του. Ωστόσο το μεγαλύτερο πρόβλημα που ενυπάρχει τα τελευταία χρόνια στο χώρο του ποδοσφαίρου έχει να κάνει με ορισμένους παράγοντες που με τα λόγια τους (γραπτώς ή προφορικώς) φανερώνουν την επιστροφή τους στην παιδική ηλικία ή παιδιάστικη συμπεριφορά και αυτό ονομάζεται παλιμπαιδισμός.