Μετά από τρεις αγωνιστικές χωρίς νίκη, ο Απόλλων έκανε αυτό που έπρεπε. Όχι με άνεση. Όχι με έλεγχο σε όλο το 90λεπτο. Με κόπο, μπόλικο άγχος και στο τέλος με ανακούφιση. Στο τελευταίο παιχνίδι του 2025, οι κυανόλευκοι λύγισαν την ΕΝΥ και πήγαν στη διακοπή με το κεφάλι (αν μη τι άλλο) λίγο πιο ψηλά.
Το αποτέλεσμα ήταν το ζητούμενο. Και ήρθε σε βράδυ που είχε κι άλλη σημασία. Ήταν το πρώτο του Ερνάν Λοσάδα στον πάγκο. Ο Αργεντινός δεν είχε χρόνο, ούτε περιθώριο. Δούλεψε ελάχιστα με την ομάδα και κλήθηκε να διαχειριστεί πίεση και προσδοκία. Δεν άλλαξε τον Απόλλωνα από τη μία μέρα στην άλλη. Έβαλε, όμως, τις πρώτες γραμμές και σε αυτές θα χτίσει.
Ο Γκασπάρ έκανε το πιο ουσιαστικό του παιχνίδι. Έτρεξε, ανέβηκε, έδωσε πλάτος. Από τα πόδια του πέρασε μεγάλο κομμάτι της ανάπτυξης, σε εμφάνιση που θύμισε γιατί αποκτήθηκε. Κέρδος και ο Μπράουν, που έδωσε ισορροπία και καθαρό μυαλό, στην καλύτερή του παρουσία μέχρι τώρα. Σημαντική και η απόφαση να πάρει χρόνο ο Μαρσελίνο.
Διαβάστε επίσης: Είχε άσους στο μανίκι ο Λοσάδα
Μέχρι τώρα ήταν στη σκιά. Στο παιχνίδι αυτό έμεινε στο γήπεδο περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Παίκτης με βάρος στο μισθολόγιο, που οφείλει να δώσει πράγματα και στο γήπεδο. Γιατί έως προχθές ήταν εξαφανισμένος.
Ο Λοσάδα δεν υποσχέθηκε θαύματα. Είπε την αλήθεια. Υπάρχουν πολλά να διορθωθούν. Ο Απόλλων δεν έγινε άλλος σε ένα βράδυ. Έκανε, όμως, το πρώτο βήμα. Πήρε αυτό που χρειαζόταν περισσότερο. Τη νίκη. Και λίγο χρόνο.