Ο αποκλεισμός… πονά περισσότερο όταν η πρόκριση γλιστρά (κυριολεκτικά) μέσα από τα χέρια σου. Ο Απόλλων έφτασε δευτερόλεπτα πριν από το εισιτήριο για τα πλέι οφ του Κόνφερενς Λιγκ, όμως στο 90’+6 δέχθηκε το γκολ που άλλαξε τα πάντα. Στην παράταση δεν είχε πλέον ούτε την ίδια συγκέντρωση ούτε τις ίδιες δυνάμεις και ήλθε το φινάλε στην ευρωπαϊκή διαδρομή.
Η πίκρα, ωστόσο, δεν ακυρώνει την εικόνα. Σε δύο παιχνίδια απέναντι σε αντίπαλο με περισσότερες παραστάσεις και αγωνιστικό ρυθμό, ο Απόλλων έβγαλε οργάνωση, πειθαρχία, ένταση και κυρίως ταυτότητα. Το σύνολο του Λοσάδα ήξερε τι ζητούσε μέσα στο γήπεδο, κέρδισε στη Νορβηγία και στη Λεμεσό βρέθηκε μίαν ανάσα από ακόμη μεγαλύτερη υπέρβαση.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ουσία της επόμενης ημέρας. Στον Απόλλωνα περνούν το μήνυμα ότι ο αποκλεισμός δεν πρέπει να εξωραϊστεί, αλλά ούτε να γκρεμίσει ό,τι χτίστηκε. Ανέδειξε ότι ο βασικός κορμός μπορεί να σηκώσει υψηλές απαιτήσεις, αλλά ταυτόχρονα έδειξε πόσο απαραίτητο είναι να «δέσει» το σύνολο.
Δείτε επίσης: Απόλλων: Το επόμενο στοίχημα μετά τον αποκλεισμό
Η αντίδραση του κόσμου είχε επίσης τη δική της βαρύτητα. Το χειροκρότημα μετά από τέτοιο «χτύπημα» δεν ήταν επιβράβευση αποκλεισμού, αλλά ήταν αναγνώριση προσπάθειας και ταυτόχρονα πίστωση χρόνου σε μία ομάδα που ξαναδημιούργησε προσδοκίες.
Τώρα, ο Απόλλων καλείται να μετατρέψει την πληγή σε καύσιμο. Το ευρωπαϊκό όνειρο έσβησε, αλλά η σεζόν ουσιαστικά τώρα αρχίζει. Και η απαίτηση πλέον είναι μία: η εικόνα που γέννησε ξανά πίστη να αποκτήσει διάρκεια, βάθος και αποτέλεσμα στις εγχώριες διοργανώσεις.