Το «εξπρές του Ιβάν» και ο ΑΠΟΕΛ του 2019

Όταν οι συγκρίσεις με την «υπερηχητική» ομάδα του 2012 είναι αναπόφευκτες…

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Μια μεγάλη μερίδα οπαδών του ΑΠΟΕΛ και όχι μόνο, αλλά και πολλοί συνάδελφοι έμειναν στην υπερηχητική ομάδα του 2012. Την ομάδα που έγραψε το έπος στο Champions League, όταν έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση της διοργάνωσης. Μοιραία, λοιπόν, δεν είναι λίγες οι φορές που γίνεται σύγκριση οποιασδήποτε ομάδας με «το εξπρές του Ιβάν»! Το ίδιο γίνεται και τώρα, πλην όμως το θεωρώ κομμάτι άδικο.

Διαβάστε επίσης: AΠΟΕΛ: 0 γκολ, 1 ασίστ, εξτρέμ… αγνοούνται!

Η ομάδα που στελεχώθηκε, όχι απλά φέτος το καλοκαίρι, αλλά την τελευταία διετία θεωρώ πως δεν απέχει πολύ –ποιοτικά- από το σύνολο του 2012. Η μεγάλη διαφορά έγκειται στο ότι εκείνη η ομάδα έβγαλε στο γήπεδο όλο της το ταλέντο, όλη της την ποιότητα και φυσικά αποτύπωσε στο γήπεδο την φιλοσοφία και τα θέλω του προπονητή της. Θεωρώ λοιπόν πως το ρόστερ του φετινού ΑΠΟΕΛ είναι το καλύτερο από τότε (το 2012) και υπό κάποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να συναγωνιστεί την ομάδα θρύλο του Γιοβάνοβιτς. Φυσικά και θα επισέλθω σε συγκρίσεις ποδοσφαιριστών είτε ανά θέση, είτε ατομικά. Και τότε και φέτος ο ΑΠΟΕΛ ξεχειλίζει από ταλέντο, ποιότητα και δυνατότητες.

Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΕΛ: Τρεις «γρίφοι» για την 11άδα

Ο φετινός ΑΠΟΕΛ δείχνει αιχμάλωτος του ίδιου του του εαυτού και σ’ αυτό ευθύνη έχει και ο προπονητής, αλλά και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές.  Στα ποδοσφαιρικά στέκια ακούγονται πολλά και διάφορα για την τακτική, το σχήμα, την ανάπτυξη και πάει λέγοντας. Όλα αυτά εγώ προσωπικά τα ακούω βερεσέ. Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται ο Αλ Τάαμαρι το «φονικό όπλο» της ομάδας να μην μπορεί να πάρει τα πόδια του (και να επιδίδεται σε μεταμεσονύκτιες αναρτήσεις στα social media). Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται το «μυαλό» της ομάδας, ο Τόμας Ντε Βινσέντι να είναι ωσεί παρών και η ομάδα να μοιάζει κομμένη στα δυό. Δεν μπορεί ο Τόμας Ντολ να μην μπορεί να βρει τη «χημεία» μιας ομάδας με 18 (το λιγότερο) ισάξιους ποδοσφαιριστές.

Συν τοις άλλοις έχει στη διάθεση του ποδοσφαιριστές που μπορούν να κάνουν τη διαφορά (τους δύο ήδη τους ανέφερα, προσθέστε στην εξίσωση και τους Σόουζα και Πάβλοβιτς) και να τα ρίχνει όλα στους παίκτες του. Αυτό είναι επιεικώς απαράδεκτο και αντιεπαγγελματικό. Για ναμην αναφέρω και τον Άλεφ, που μοιάζει χαμένος στη μετάφραση και δεν μπορεί να εγκλιματιστεί στην ομάδα, τη στιγμή που τόσο στον Απόλλωνα, όσο και στην ΑΕΚ έβγαζε μάτια. Θα μείνω ως εδώ καθώς μπροστά βρίσκεται το παιγνίδι με την Καραμπάχ και ο φετινός ΑΠΟΕΛ δεν το ‘χει σε τίποτα να μεταμορφωθεί, όπως έκανε με τους Αζέρους πριν από ένα δίμηνο, στον εκτός έδρας αγώνα, αλλά και στο παιγνίδι με τον Άγιαξ. Και είναι γι αυτό που επιμένω πως αν αυτός ο ΑΠΟΕΛ βγάλει από μέσα του τον άλλο του εαυτό τότε να ξαναμιλήσουμε για τις συγκρίσεις για τις οποίες μίλησα στην εισαγωγή μου.