Πέντε χρόνια κλειδωμένο. Και να ήθελε να φωνάξει, δεν μπορεί. Το ιστορικό οίκημα του ΑΠΟΕΛ παραμένει βουβό, σαν να εκδικείται εκείνους που ξέχασαν τους παλιούς θρύλους του σωματείου. Έλεγαν πως θα το άνοιγαν. Το έταξαν. Το διαφήμισαν. Αλλά τίποτα. Μόνο οι οργανωμένοι στο υπόγειο κρατούν το κτίριο όρθιο. Κυριολεκτικά. Αν δεν ήταν αυτοί, ίσως να είχε καταρρεύσει—μαζί με τις υποσχέσεις. Τώρα, με το νέο σκηνικό που διαμορφώνεται, ίσως ξαναθυμηθούν τι σημαίνει ιστορία. Ίσως, λέμε. Γιατί η ντροπή δεν χτυπάει πόρτα. Απλώς στέκει απέξω και περιμένει να της ανοίξουν. Όπως περιμένει και το οίκημα.
Τζάμια σπασμένα, τοίχοι που παραπαίουν, χρώματα ξεβαμμένα σαν τις μνήμες. Το οίκημα του Σωματείου ΑΠΟΕΛ δεν είναι απλώς εικόνα ντροπής—είναι κραυγή εγκατάλειψης. Κι όμως, στο έμπα της Λευκωσίας, στέκει ακόμη. Όχι από περηφάνια. Από συνήθεια…
Κι ενώ τα 100 χρόνια πλησιάζουν, το οίκημα στέκει σαν… ντροπιασμένο μνημείο λησμονιάς.
Τουλάχιστον, κύριοι του Σωματείου, της Εταιρείας και λοιποί «ευαίσθητοι», βγείτε να πείτε τι παίζει. Πέστε τα έξω απ’ τα δόντια… Όχι άλλα παραμύθια.
Α.Μ.