Εκατό χρόνια ΑΠΟΕΛ, με δεκάδες εκδηλώσεις, εκατοντάδες ιστορίες, χιλιάδες παρουσίες και δεκάδες χιλιάδες αναρτήσεις. Μια απ’ αυτές είναι αρκετή για να αναδείξει τη δύναμη του αθλητισμού και το μεγαλείο της αγάπης για την ομάδα. Ό,τι πιο συγκλονιστικό έχω διαβάσει… Ένα αλλιώτικο μνημόσυνο πίστης και αφοσίωσης. Ο παππούς Σπύρος, μια ζωή, κάθε Κυριακή ντυνόταν στην τρίχα, με το κοστούμι του και πήγαινε στο καφενείο, του χωριού του στην ορεινή Λεμεσό:
«Στα τελευταία του χρόνια προσβλήθηκε από Αλτσχάιμερ. Η Ελένη του, η γυναίκα με την οποία είχε ζήσει μια ζωή, καθόταν δίπλα του κι εκείνος δεν ήξερε ποια ήταν. Ούτε τα παιδιά του αναγνώριζε πια, ούτε τα εγγόνια του. Όταν έφευγε απ’ το σπίτι, η γιαγιά μου έμενε με την αγωνία πού να γυρέψει τον άνθρωπό της. Εκείνη τη φορά, ρώτησε αν έπαιζε ο ΑΠΟΕΛ. Γιατί κάθε που έπαιζε ο ΑΠΟΕΛ, ο Σπύρος σηκωνόταν, άνοιγε την πόρτα κι έπαιρνε τον δρόμο για τον καφενέ. Με τις πυτζάμες και τις παντόφλες του!
Ο άνθρωπος που διάλεγε με τόση προσοχή το ύφασμα για το κουστούμι του δεν θα επέτρεπε ποτέ στον εαυτό του να βγει έτσι στον δρόμο. Εκείνα τα χρόνια δεν είχε πια αίσθηση του τι φορούσε. Ήξερε, όμως, πως έπρεπε να πάει στον καφενέ. Ήταν Έλληνας και έπαιζε η ομάδα του. Κανένας μας δεν κατάλαβε πού το άκουγε.
Πώς κλείδωνε μέσα του τη μέρα και την ώρα, όταν το Αλτσχάιμερ του είχε κλειδώσει όλα τα άλλα. Άλλαζε η μέρα, άλλαζε η ώρα, κι εκείνος κάθε φορά ήξερε πότε να φύγει. Αυτό είχε μείνει ελεύθερο στο μυαλό του. Ο ΑΠΟΕΛ του. Εκείνον, ούτε το Αλτσχάιμερ δεν τον νίκησε»!
Ι.Κ.