Πριν από τη Λιόν υπήρξε η Ατλέτικο, η Πόρτο, η Τσέλσι. Και πριν από εκείνες, δεκάδες προκριματικά, ταξίδια και αποκλεισμοί που δίδαξαν στον ΑΠΟΕΛ πώς να αντέχει εκτός συνόρων. Η πρώτη παρουσία στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ το 2009, έπαψε να κάνει την κορυφαία διοργάνωση άπιαστο όνειρο. Η δεύτερη, το 2011, άλλαξε οριστικά την κλίμακα των προσδοκιών.
Με Ζενίτ, Πόρτο και Σαχτάρ στον όμιλο, η ομάδα του Γιοβάνοβιτς ξεκίνησε ως αουτσάιντερ. Τερμάτισε πρώτη. Το μεγαλύτερο εμπόδιο, όμως, περίμενε στους «16». Στη Γαλλία έχασε από τη Λιόν με 0-1. Στις 7 Μαρτίου 2012, ο Μαντούκα ισοφάρισε το συνολικό σκορ μόλις στο 9ο λεπτό. Μετά την παράταση ήρθαν τα πέναλτι. Ο Χιώτης απέκρουσε τις εκτελέσεις των Λακαζέτ και Μπάστος. Η ομάδα της Λευκωσίας πανηγύρισε την πρώτη πρόκριση κυπριακού συλλόγου στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ.
Η Ρεάλ Μαδρίτης έβαλε τέλος στο ταξίδι, όχι στην παρακαταθήκη. Ο ΑΠΟΕΛ συνέχισε να μπαίνει σε ομίλους, επέστρεψε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ το 2014 και το 2017, ενώ στο Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2016-17 τερμάτισε πρώτος στον όμιλό του και απέκλεισε την Αθλέτικ Μπιλμπάο, πριν σταματήσει στους «16» από την Άντερλεχτ.
Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΕΛ: Η ελληνική χρονιά που έκοψε η Ιστορία
Αυτό που άφησε η Ευρώπη, δεν ήταν μόνο τα έσοδα και το κύρος. Ήταν η απόδειξη ότι η οργάνωση, η πειθαρχία και η πίστη σε έναν κοινό τρόπο παιχνιδιού μπορούν να μικρύνουν τεράστιες διαφορές δυναμικότητας.