Η συζήτηση γύρω από τα πολλά εκατομμύρια ευρώ που οφείλονται από τον ΑΠΟΕΛ, κινδυνεύει να μείνει στην επιφάνεια αν δεν απαντηθεί το βασικό: γιατί δημιουργήθηκε. Η απάντηση δεν βρίσκεται σε 5-6 λανθασμένες αποφάσεις ή σε ισάριθμες αποτυχημένες μετεγγραφές. Βρίσκεται στη διατήρηση ενός κόστους που δεν προσαρμόστηκε όταν άλλαξαν τα δεδομένα. Ο ΑΠΟΕΛ, δεν βρίσκεται στην παρούσα εξαιρετική θέση, επειδή ξόδεψε. Αλλά επειδή συνέχισε να ξοδεύει σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα. Αυτό είναι που επιχειρεί να ανατρέψει η νυν διοίκηση: τη λογική που το δημιούργησε.
Η παγίδα των «λίγο πριν» και το κόστος που δεν μειώθηκε
Ο ΑΠΟΕΛ δεν έμεινε εκτός Ευρώπης για μεγάλο διάστημα. Αυτό είναι το πρώτο λάθος που γίνεται στην ανάγνωση των τελευταίων ετών. Το δεύτερο είναι πιο ουσιαστικό: ότι η παρουσία στα προκριματικά ή ακόμη και στα πλέι οφ μπορεί να υποκαταστήσει τα έσοδα της κύριας φάσης. Δεν μπορεί.
Από το 2020 και μετά, η ομάδα βρέθηκε επανειλημμένα «ένα βήμα πριν». Πλέι οφ Γιουρόπα Λιγκ, πλέι οφ Κόνφερενς Λιγκ, συμμετοχές που έδιναν αγωνιστική παρουσία, αλλά όχι οικονομική σταθερότητα. Αυτή η διαφορά είναι το κλειδί. Γιατί το μοντέλο δαπανών δεν σχεδιάστηκε για να λειτουργεί με έσοδα προκριματικών. Σχεδιάστηκε για να λειτουργεί με έσοδα ομίλων.
Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΕΛ: Στο όριο πριν από τα 100 χρόνια
Όταν αυτό δεν επιβεβαιώνεται για διαδοχικές σεζόν, η απόκλιση δεν φαίνεται αμέσως. Συσσωρεύεται. Και όταν φτάνει στο σημείο να γίνει ορατή, είναι ήδη αργά για μικρές διορθώσεις.
Η μία συμμετοχή στη League Phase του Κόνφερενς Λιγκ το 2024-25, έδωσε μιαν ανάσα. Δεν μπορούσε, όμως, να ανατρέψει μια πενταετία όπου το κόστος έτρεχε με άλλες προσδοκίες.
Γι’ αυτό και σήμερα η συζήτηση δεν γίνεται αποκλειστικά και μόνο… αν θα τσεκάρει ευρωπαϊκό εισιτήριο ο ΑΠΟΕΛ. Γίνεται γύρω από το αν μπορεί να βασιστεί σε αυτήν. Και η απάντηση, με τα δεδομένα των τελευταίων ετών, δεν μπορεί να είναι δεδομένη.