ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΥΡΟΥ
Στον ΑΠΟΕΛ, αρκετοί παίκτες είναι μια του ύψους και μια του βάθους. Για παράδειγμα, ο Μούσα Αλ-Τάαμαρι έδειξε πως είναι ο ποδοσφαιριστής θα έκανε έως το φινάλε τη σούπερ διαφορά, έχοντας ηγετικό ρόλο στη μεσοεπιθετική γραμμή. Πήρε από το χέρι την ομάδα κατά το πρώτο μισό της σεζόν και την οδήγησε σε σπουδαίες νίκες. Ωστόσο, μετά την επιστροφή του από το Ασιατικό Κύπελλο, αδυνατεί να σηκώσει το βάρος των ευθυνών, με τις πλείστες ενέργειές του να μένουν ημιτελείς.
Αποδεικνύεται κατώτερος των απαιτήσεων που ο ίδιος δημιούργησε, σε σημείο που αρκετές φορές εκνεύρισε κατά τη διάρκεια των αγώνων (και) τον προπονητή του. Η απόδοσή του δεν είναι σε καμία περίπτωση η ίδια με αυτές στο περασμένο έτος, κάτι που εννοείται πως προβληματίζει ενόψει της δύσκολης συνέχειας. Για τη «φτωχή» παρουσία του Ιορδανού το τελευταίο δίμηνο, λέχθηκαν και ειπώθηκαν πάρα πολλά. Σίγουρα, δεν ξέχασε την μπάλα που γνωρίζει. Το θέμα είναι, όμως, το πότε θα «απαντήσει» δυναμικά στον αγωνιστικό χώρο, δίνοντας την προσδοκώμενη ώθηση.
Διαβάστε επίσης: Η «λιγούρα» για Ενσούε
Είναι προφανές πως, ιδιαιτέρως κατά τα προηγούμενα 90λεπτα, ήθελε μια μπάλα μόνος του, με αποκορύφωμα το προχθεσινό ντέρμπι στο ΓΣΠ. Ενώ έχει στηρίγματα, επιλέγει τη δύσκολη οδό και αυτοεγκλωβίζεται, χάνοντας την μπάλα. Η ομαδικότητα πάει περίπατο δηλαδή. Ενώ ο νεαρός εξτρέμ δείχνει ότι αντιλαμβάνεται το λάθος του, στην επόμενη φάση το επαναλαμβάνει, αδικώντας πρωτίστως τον ίδιο τον εαυτό του. Με την ΑΕΚ για παράδειγμα, σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις δεν «σέρβιρε» την μπάλα σε συμπαίκτες του την κατάλληλη στιγμή, προτίμησε να συνεχίσει τη διείσδυση, πέφτοντας πάνω σε κιτρινοπράσινο «τείχος».
Διαβάστε επίσης: Παρέμβαση Τέτι στον ΑΠΟΕΛ: «Δεν είναι η στιγμή για παιχνίδι ευθυνών»