Η λογική και το μεγάλο «ωστόσο» για την σωστή εφαρμογή του 3-5-2 στον ΑΠΟΕΛ

Συνήθως, ένας ακραίος μπακ με επιθετικά προσόντα, ναι, μπορεί να αγωνιστεί ως εξτρέμ ή να καλύψει όλη τη γραμμή στο 3-5-2. Ωστόσο, επιθετικοί ή εξτρέμ, οι οποίοι δεν είχαν ποτέ τους αμυντικά προσόντα (ασχέτως αν όλοι πρέπει να βοηθάνε στην ανασταλτική λειτουργία) χρειάζονται μήνες για να… μάθουν αυτή τη δουλειά!

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ

Ο Τομάς Ντολ, δεν είναι ο πρώτος ξένος προπονητής που τα βάζει με την κυπριακή οπαδική νοοτροπία. Ούτε ο πρώτος που ξεσπά προς τους δημοσιογράφους και ούτε ο τελευταίος θα είναι. Κι άλλοι το κάνουν, κι άλλοι το έκαναν και στο παρελθόν, ως ένα αποτέλεσμα της κριτικής που δέχονται για τις επιλογές τους που αφορούν σε πρόσωπα στην ενδεκάδα και το σύστημα, αλλά και αντιδρώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων. Κάποιοι ξεσπούν και άλλοι με πιο ήρεμο τρόπο θα μεταφέρουν το μήνυμα ότι θα «πεθάνουν» με τη δικιά τους αγωνιστική φιλοσοφία (βλέπε Τομάς Κρίστιανσεν).

Κάπου εδώ, φυτρώνει όμως, ένα μεγάλο «ΩΣΤΟΣΟ…». Θα ‘λεγε κανείς λοιπόν, είτε οπαδός, είτε κάποιος από το σινάφι μας το εξής (…και με το δίκιο του): Κύριε Ντολ, δεν διαφωνεί κανείς πως το 3-5-2 δεν είναι καλό σύστημα για να παίξει μία ομάδα. Ίσα-ίσα, αρκετοί προπονητές, μην σου πω η πλειοψηφία, το θεωρεί ως ένα καλό σχήμα. ΩΣΤΟΣΟ (σ.σ. αυτό που λέγαμε πιο πάνω), για να μπορεί ο ΑΠΟΕΛ να παίξει ή να εφαρμόσει σωστά αυτό το σύστημα, το 3-5-2, χρειάζονται και οι απαραίτητοι παίκτες. Παίκτες που στο πρόσφατο παρελθόν να αγωνίζονταν σε αυτό το σχήμα και να είναι εξοικειωμένοι.

Θες να στο πω πιο απλά, ασχέτως αν δεν κατέχω από προπονητική; Πυλώνες είναι που χρειάζονται για τα μεγάλα Ηλεκτρικά Δίκτυα και για τη μεταφορά ηλεκτρικού ρεύματος υψηλής τάσης κι όχι απλώς πασσάλους της Ηλεκτρικής, από αυτούς τους ξύλινους που έχουμε στις γειτονιές μας. Χωρίς να θέλουμε να κάνουμε τον κόσμο να πιστεύει πως σκαμπάζουμε από προπονητική, κάποια πράγματα που είναι «κοντά στον νου» (όπως συνηθίζεται να λέμε), δεν πρέπει να τα παραβλέπουμε.

Κι εξηγούμε: Καλές οι δοκιμές και τα… νέα πράγματα, καλοί οι «πειραματισμοί» κι οι αυτοσχεδιασμοί, χρειάζεται να ξαφνιάζεις τους αντιπάλους σου (όπως μάς ανέφερε κι ο Μπέζιακ) που και που, αλλά όχι σε τέτοιον βαθμό. Δεν γίνεται να αλλάζει μία άκρως πετυχημένη συνταγή (θυμηθείτε τον επαναληπτικό με την Kαραμπάχ και τα δύο ματς με τον Άγιαξ, παρά τον αποκλεισμό στα πλέι οφ του Τσάμπιονς Λιγκ)…

Διαβάστε επίσης: AΠΟΕΛ: Δεν φταίει το 3-5-2, φταίνε… οι Ενσούε, Καζού και Καρλάο

Όταν το κάνεις αυτό σε ένα σημαντικό ευρωπαϊκό παιχνίδι το οποίο καλείσαι να κερδίσεις για να κάνεις μία καλή αρχή επιδιώκοντας να προκριθείς στην επόμενη φάση και για να… τσεπώσεις και 570.000 ευρώ, δεν πειραματίζεσαι τόσο πολύ. Όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος, έστω κι αν θεωρητικά είναι αρκετά πιο αδύναμος. Στο πρωτάθλημα ναι, μπορείς, σου δίνονται οι ευκαιρίες να δοκιμάσεις νέα πράγματα, η Ευρώπη όμως, δεν σηκώνει τέτοια.

Δεκτά λοιπόν κάποια νέα συστατικά, μη αποδεκτή όμως μία… νέα συνταγή. Η μπάλα τιμωρεί. Χιλιάδες κόσμου αυτό πιστεύει, φάνηκε έντονα στο παιχνίδι με τους Λουξεμβούργιους. Διαπιστώθηκε… Δεν υπάρχει κανείς που θέλει να πιστεύει πως ο ΑΠΟΕΛ υποτίμησε την Ντουντελάνζ, ούτε να θεωρήσει ότι ο προπονητής αλλάζοντας εντελώς σχεδόν μία επιτυχημένη συνταγή, συμπεριφέρθηκε αλαζονικά, ωστόσο ένα μέρος του ποδοσφαιρικού μυαλού, σε αυτό το συμπέρασμα οδηγείται.

Διαβάστε επίσης: Έμεινε άφωνη και η ΟΥΕΦΑ με το ΑΠΟΕΛ – Ντουντελάνζ

Ουσιαστικά, ο Ντολ έριξε την ευθύνη στους παίκτες του, αφού υποστήριξε πως τίποτα από αυτά που έκαναν στο γήπεδο, δεν είναι αυτά τα οποία δουλεύτηκαν στις προπονήσεις, τονίζοντας πως υπήρχε αργή ανάπτυξη, ότι έπαιζαν με μακρινές μπαλιές κάτι που δεν ζήτησε ο ίδιος και ότι γίνονταν λανθασμένες πάσες και μαρκαρίσματα. Κι ενώ στις προπονήσεις -όπως υποστήριξε- όλα κύλησαν τέλεια πριν από το ματς…

Ακριβώς, θα έλεγε κάποιος. Άλλο προπονήσεις, άλλο ο επίσημος αγώνας. Με παίκτη που δεν έπαιξε ποτέ ως τρίτος κεντρικός αμυντικός (Μιχαΐλοβιτς), με έναν κεντρικό φορ (Μπέζιακ) σε ρόλο αριστερού μπακ-χαφ και με έναν «καθαρόαιμο» εξτρέμ (Γιάκολις) σε θέση δεξιού μπακ-χαφ, κάπου χάνεται το πράγμα. Έτσι προκύπτουν τα κενά στην άμυνα, οι αργές επιστροφές και τα λάθη στις αλληλοκαλύψεις.

Συνήθως, ένας ακραίος μπακ με επιθετικά προσόντα, ναι, μπορεί να αγωνιστεί ως εξτρέμ ή να καλύψει όλη τη γραμμή στο 3-5-2. Ωστόσο, επιθετικοί ή εξτρέμ, οι οποίοι δεν είχαν ποτέ τους αμυντικά προσόντα (ασχέτως αν όλοι πρέπει να βοηθάνε στην ανασταλτική λειτουργία) χρειάζονται μήνες για να… μάθουν αυτή τη δουλειά.

Εν κατακλείδι: Δεν ήταν απλώς μία εμφάνιση άσχημη. Ήταν μία εμφάνιση η οποία δεν είχε καμία σχέση με την εικόνα που παρουσίασε ο ΑΠΟΕΛ στα προηγούμενα παιχνίδια με τον Ντολ στον πάγκο. Όπως και να ‘χει το πράγμα, στη σούμα φάνηκε πως αυτός ο σχηματισμός δεν αποφέρει καρπούς. Δεν γινόταν αυτό επί Τραμετσάνι, δεν πετύχαινε… Και ούτε αναμένεται πως οι μεγάλες επιτυχίες θα έρθουν με αυτό το στιλ παιχνιδιού.