Το 2010 ο ΑΠΟΕΛ απέτυχε να υπερασπιστεί τον τίτλο του πρωταθλητή, τερματίζοντας δεύτερος και ο Απόλλων έμεινε στην τέταρτη θέση. Επομένως, ο τελικός της 15ης Μαΐου ήταν ευκαιρία εξιλέωσης για τους δύο μονομάχους, που κονταροχτυπήθηκαν στο ΓΣΖ. Στην τέταρτη αναμέτρηση σε τελικό ανάμεσα στις δύο ομάδες, ο τίτλος έγειρε προς Λεμεσό, αφού οι κυανόλευκοι επικράτησαν με 2-1.
Η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, η οποία εντυπωσίασε στην πρώτη παρουσία της στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, όμως δεν άντεξε στην κούρσα του πρωταθλήματος και έχασε κατά κράτος από την Ομόνοια. Το ερώτημα πριν από τον τελικό ήταν αν θα έβρισκε τα πατήματά της στον τελικό.
Από την πλευρά της, η ομάδα της Λεμεσού με τον Μπόμπαν Κρισμάρεβιτς στον πάγκο, ο οποίος διαδέχτηκε τον Φεβρουάριο του 2010 τον Τόμας Φον Χέεζεν, είχε ελπιδοφόρες παρουσίες. Η πρόκριση στον τελικό προκάλεσε ενθουσιασμό στις τάξεις οπαδών της ομάδας, ο οποίος μεταφέρθηκε στον τελικό.
Στον τελικό παίχτηκε παιχνίδι τακτικής και τη νίκη πήρε η ομάδα που είχε την ουσία. Ο Απόλλων προηγήθηκε με γκολ από τα αποδυτήρια, όταν ο Μουσταφά Μπαγκούρα σούταρε στα δίκτυα στο 1ο λεπτό. Ισοφάρισε ο Μάρτσιν Ζεβλάκοφ με κεφαλιά στο 23’, αλλά τον τελευταίο λόγο είχε ένας ποδοσφαιριστής, ο οποίος σήμερα αγωνίζεται στον ΑΠΟΕΛ.
Ο Γιώργος Μερκής πέτυχε στο 72’ το νικητήριο γκολ με κεφαλιά και έστειλε τους κυανόλευκους στους εφτά ουρανούς.
ΜΙΚΡΑ-ΜΙΚΡΑ (από την «Goal News», 16/5/2010)
>> Στον τελικό διαιτητής ήταν ο Ιταλός Ρομπέρτο Ροζέτι. Ήταν πάντα κοντά στις φάσεις και είχε ξεκάθαρη άποψη για όλες. Ο Ιταλός διαιτητής τα πήγε πολύ καλά σε όλους τους τομείς. Ένα-δυο λαθάκια σε περιπτώσεις φάουλ περνούν απαρατήρητα. Δεν παρουσιάστηκε η πολύ δύσκολη φάση στο παιχνίδι, αλλά με τη γενικότερη του παρουσία δεν επέτρεψε καμιά αμφισβήτηση στο έργο του. Έκανε ευρεία χρήση της κίτρινης κάρτας καθότι εφάρμοσε κατά γράμμα τους κανονισμούς και δεν χαρίστηκε σε κανέναν.
>> Η υποψία ότι το γκολ του Μπανγκούρα στο 40ό δευτερόλεπτο είναι το γρηγορότερο που σημειώθηκε ποτέ σε τελικό Κυπέλλου Κύπρου είναι μεγάλη, πολύ μεγάλη. Ωστόσο, δεν μπορούμε να του δώσουμε την ετικέτα αυτή με απόλυτη βεβαιότητα γιατί στα αρχεία του Κυπέλλου υπάρχουν άλλες δυο περιπτώσεις όπου σημειώθηκε τέρμα με την έναρξη του τελικού: Τα σημείωσαν ο Ζέτας το 1946 για λογαριασμό του ΑΠΟΕΛ (που έχασε τελικά από την ΕΠΑ 1-2) και το 1947 ο Αρχοντίδης (πάλι για τον ΑΠΟΕΛ, που επικράτησε της Ανόρθωσης 4-1). Επειδή όμως είναι αδύνατο να γνωρίζουμε σε ποιο ακριβώς δευτερόλεπτο σημειώθηκαν τα δυο αυτά γκολ, για στατιστικούς λόγους οφείλουμε να θεωρήσουμε ως γρηγόρότερα γκολ σε τελικό αυτά που σημειώθηκαν το 1946, το 1957 και το 2010.
>> Περίπου δύο ώρες πριν από την έναρξη του αγώνα και οι φίλοι του Απόλλωνα κατέκλυσαν τους δρόμους που οδηγούν στο ΓΣΖ. Από τον κυκλικό κόμβο του Καλού Χωριού μέχρι και το γήπεδο οι δρόμοι ήταν ασφυκτικά γεμάτοι και είχαν έντονο κυανόλευκο χρώμα. Πολλοί με μπίρες στο ένα χέρι και σημαίες ή κασκόλ στο άλλο, φώναζαν συνεχώς συνθήματα. Μάλιστα κάποιος φίλος του Απόλλωνα πρωτοτύπησε καθώς κατέφθασε στο γήπεδο με… πατίνι!
>> Ο τελικός κυπέλλου δεν ξέφυγε από το μένος οπαδών που άδραξαν την ευκαιρία, προκειμένου να προβούν σε ζημιές. Οι πορείες των φανατικών πυρήνων των δύο ομάδων παρέσυραν τα πάντα στο πέρασμά τους. ΑΠΟΕΛίστες και Απολλωνίστες μεταξύ 16:30 και 17:00, άναβαν φωτοβολίδες και τις έριχναν στα χωράφια που βρίσκονται κατά μήκος των αυτοκινητόδρομων Λευκωσίας-Λάρνακας και Λεμεσού-Λάρνακας αντίστοιχα. Αποτέλεσμα ήταν το άναμμα φωτιών και η άμεση κινητοποίηση της πυροσβεστικής και της αστυνομίας.
>> Τα χειρότερα έγιναν, όμως, προηγουμένως στη Λεμεσό. Στις 16:00, γύρω στους σαράντα οπαδούς του Απόλλωνα συγκεντρώθηκαν στη Λεωφόρο Μακαρίου και προέβησαν σε επεισόδια και σε στάσεις λεωφορείων. Φωτιές, όμως, άναψαν και γύρω στα 100 μέτρα έξω από το στάδιο της Λάρνακας και πάλι από ρίψη φωτοβολίδων.