Μία εβδομάδα πριν από τη σέντρα, το (κυπριακό) πρωτάθλημα έχει ήδη… αρχίσει στις κερκίδες. Εκεί όπου ένα γκολ σε φιλικό αρκεί για να γεννηθεί ένας «κίλερ», ένα καλό ημίχρονο για να βαφτιστεί ολοκληρωμένος ο σχεδιασμός και μία άσχημη εμφάνιση για να ζητηθούν τρεις μετεγγραφές μέχρι το βράδυ.
Ο Αύγουστος, δίχως αμφιβολία, είναι ο μήνας της ποδοσφαιρικής υπερβολής. Οι ομάδες κρίνονται πριν δοκιμαστούν, οι νεοφερμένοι αποθεώνονται πριν πιεστούν και οι αδυναμίες είτε εξαφανίζονται πίσω από ευρύ σκορ είτε διογκώνονται ύστερα από ήττα χωρίς βαθμολογικό κόστος. Ο οπαδός δεν περιμένει αποδείξεις. Κατασκευάζει βεβαιότητες από στιγμιότυπα.
Υπάρχει, βεβαίως, και το άλλοθι του Σεπτεμβρίου. Η μετεγγραφική περίοδος παραμένει ανοικτή και συντηρεί την πεποίθηση ότι κάθε κενό μπορεί να κλείσει, κάθε αστοχία να διορθωθεί, κάθε ανησυχία να σβήσει με μία ανακοίνωση. Μόνο που οι απαιτήσεις αλλάζουν μαζί με τον φωτεινό πίνακα. Νίκη στο φιλικό; «Η ομάδα είναι γεμάτη». Ήττα στην πρεμιέρα; «Πού είναι οι μετεγγραφές;».
Την ίδια ώρα, οι διοικήσεις μάλλον βολεύονται μέσα σε αυτόν τον αχταρμά. Μετά τη νίκη… σιγοψιθυρίζουν για δικαίωση του σχεδιασμού, μετά την ήττα υπενθυμίζουν ότι υπάρχει χρόνος. Η αγορά, όμως, δεν μπορεί να λειτουργεί ως συγχωροχάρτι για όσα έπρεπε ήδη να είχαν γίνει.
Δεν είναι παράλογο να ενθουσιάζεται ή να ανησυχεί κάποιος. Παράλογο είναι να μετατρέπει το συναίσθημα της βραδιάς σε τελεσίδικη (ποδοσφαιρική) κρίση. Τα φιλικά δίνουν ενδείξεις, όχι αποφάσεις. Και η ανοικτή αγορά προσφέρει δυνατότητες, όχι εγγυήσεις.
Μέσα σε αυτή την εξίσωση τρέλας κρύβονται ενίοτε και αλήθειες. Ένα κενό που φαίνεται σήμερα μπορεί να κοστίσει αύριο. Αλλά για να ξεχωρίσει κανείς την αλήθεια από τον θόρυβο, χρειάζεται κάτι δυσεύρετο τον Αύγουστο: μέτρο.