Η Ανόρθωση αγνοεί τη χαρά της νίκης μετά από εφτά αγωνιστικές. Κάτι τέτοιο είχε ξαναγίνει μόνο στη χειρότερη σεζόν της Ιστορίας της, την ποδοσφαιρική περίοδο 1936-37, στο τέλος της οποίας, η τότε διοίκηση υποχρεώθηκε να βάλει «λουκέτο» στο ποδοσφαιρικό τμήμα!
Στη σεζόν, 1936-37, η βαρωσιώτικη ομάδα μπήκε στραβά στο πρωτάθλημα (ήττα 2-3, μέσα στο ΓΣΕ, από τον Άρη) και συνέχισε ακόμα πιο στραβά, γνωρίζοντας διαδοχικές ήττες, ορισμένες με βαριά σκορ (Τραστ 0-6 και 0-6, ΑΠΟΕΛ 1-8, ΑΕΛ 1-6). Έως την 8η αγωνιστική, που κατάφερε να σπάσει το αρνητικό ρεκόρ και να πετύχει την πρώτη της νίκη (2-1 τον Άρη, εκτός έδρας στις 28 Μαρτίου 1937), είχε μόλις 1 ισοπαλία (και 6 ήττες). Κατά διαβολική σύμπτωση και στην τρέχουσα σεζόν, η Ανόρθωση αντιμετωπίζει τον Άρη και οι οπαδοί της προσεύχονται να έρθει επιτέλους η πρώτη νίκη.
Την περίοδο 1936-37, η νίκη επί του Άρη ήταν παρένθεση απλώς, αφού ακολούθησαν κι άλλες ήττες με μεγάλα σκορ, με αποτέλεσμα να τερματίσει η ομάδα στην τελευταία (7η) θέση του βαθμολογικού πίνακα, με μίζερο απολογισμό. Αναπόφευκτα, η κάκιστη παρουσία της Ανόρθωσης σκόρπισε απογοήτευση σε όλους τους δικούς της ανθρώπους (διοικητικούς, ποδοσφαιριστές, οπαδούς). Και όπως απεδείχθη εν συνεχεία, οι δυσκολίες και οι αντιξοότητες, που ταλάνιζαν την Ανόρθωση, ήταν αξεπέραστες.
Το οικονομικό πρόβλημα στο σωματείο δεν ήταν αξεπέραστο ίσως. Ωστόσο, υπήρχε «ρεύμα», ανάμεσα στους παράγοντες του συλλόγου, υπέρ της διάλυσης της ποδοσφαιρικής ομάδας. Όπως κι έγινε! Θα έπρεπε να περάσουν οκτώ χρόνια, να τελειώσει και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, για να επιστρέψει η Ανόρθωση στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Κύπρου (σεζόν 1945-46 ως ομάδα Β’ κατηγορίας). Άξιον αναφοράς: Όσο διήρκεσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1939-1945) οι Βρετανοί είχαν επιτάξει το στάδιο ΓΣΕ και το χρησιμοποίησαν σαν στρατόπεδο αιχμαλώτων.