Η Ανόρθωση δείχνει να βρίσκεται ξανά στο ίδιο έργο θεατής. Ένα ακόμα παιχνίδι, άλλη μια χαμένη ευκαιρία για να χαμογελάσει. Το 2-2 με τον Ακρίτα Χλώρακας στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» άφησε πίσω του απογοήτευση, προβληματισμό, αλλά και ένα γνώριμο συναίσθημα: αυτό της στασιμότητας.
Η ομάδα του Τιμούρ Κετσπάγια έκανε πολλά σωστά πράγματα μέσα στο γήπεδο — έδειξε πάθος, διάθεση, ένταση και κυκλοφορία της μπάλας. Όμως, στο ποδόσφαιρο, οι εντυπώσεις δεν γράφουν ιστορία. Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, και σε αυτές η Ανόρθωση συνεχίζει να «πληγώνεται». Το προβάδισμα του Φουρτάδο έδωσε ελπίδα, αλλά η χαλαρότητα στην άμυνα επέτρεψε στον Ρομό να φέρει το ματς στα ίσα. Το ίδιο έργο επαναλήφθηκε και στο φινάλε — ο Αμποάγκι έκανε το 2-1, όμως η αμυντική ολιγωρία στο 88΄ έφερε την ψυχρολουσία.
Ο Κετσπάγια μετά το τέλος του αγώνα έδειχνε απογοητευμένος, ίσως και κουρασμένος από το ίδιο μοτίβο. Η δήλωσή του —«την τύχη πρέπει να την κυνηγάς»— αποτυπώνει με ακρίβεια την κατάσταση. Η Ανόρθωση δεν έχει βρει ακόμα τον τρόπο να επιβληθεί, να πιστέψει στον εαυτό της και να τελειώνει τα ματς που της ανήκουν.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή: επτά αγωνιστικές, καμία νίκη και μια βαθμολογική θέση που προκαλεί ασφυξία. Το ταλέντο υπάρχει, η θέληση επίσης, όμως λείπει η νοοτροπία του νικητή. Κάθε λάθος, κάθε χαμένη ευκαιρία, μοιάζει να βαραίνει όλο και περισσότερο τους ποδοσφαιριστές, που δείχνουν να παλεύουν όχι μόνο με τον αντίπαλο, αλλά και με το ίδιο τους το άγχος.
Το επόμενο παιχνίδι με τον Άρη μοιάζει ήδη με τεστ χαρακτήρα. Η Ανόρθωση καλείται να αφήσει πίσω της τη στασιμότητα, να βγάλει αντίδραση και να αποδείξει ότι δεν έχει ξεχάσει ποια είναι. Γιατί, όσο κι αν η τύχη παίζει ρόλο, στο τέλος όλα κρίνονται από τη νοοτροπία.