Αν βρεθούμε ο ένας απέναντι στον άλλο, τη βάψαμε, ο κορωνοϊός μας έφαγε

Αρκετά λόγια με θυμό, ντροπή, προβληματισμό και πολλά άλλα συναισθήματα...

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ

Άλλη μία πανδημία λοιπόν, το εν εξελίξει ξέσπασμα του κορωνοϊού, που προκαλεί την ασθένεια COVID-19. Η 10η στη μετά Χριστόν εποχή μετά από την πανώλη του Ιουστινιανού (543 μ.Χ), τον Μαύρο Θάνατο (1348), τη φονική Ευλογιά (15ος – 17ος αιώνας), την Ισπανική Γρίπη (1918), τη Γρίπη του Χονγκ Κονγκ (1968), τον HIV/AIDS (1981-σήμερα), τον SARS (2002-03), τη Γρίπη των χοίρων ή H1N1 (2009-10) και τον Έμπολα (2014-16).

Και έως τώρα, αυτή με τους λιγότερους θανάτους, συγκριτικά με τις προηγούμενες οι οποίες «θέρισαν» εκατομμύρια ανθρώπων, όλων των θρησκειών και άθεους. Γιατί το αναφέρουμε αυτό; Διότι κανένας ιός δεν ξεχώριζε, ούτε ξεχωρίζει θρησκείες κι αυτό καλό είναι να το λάβουμε σοβαρά υπόψη. Με την υγεία μας δεν παίζουμε. Και το παράδειγμα με τους λεπρούς που κοινωνούσαν, κανείς δεν μπορεί να το τεκμηριώσει με ατράνταχτες αποδείξεις ή στοιχεία, οπόταν είναι τουλάχιστον αστείο να τίθεται.

Η άγνοια ή, η αγραμματοσύνη παίρνουν πολλές, διαφορετικές, αλλά εξίσου επικίνδυνες μορφές. Η άγνοια φέρνει τον πανικό, τις σπασμωδικές αντιδράσεις και παθογένειες όπως η θρησκοληψία, που τείνει να γίνει μάστιγα της κοινωνίας. Στον 21 πρώτο αιώνα βαυκαλιζόμαστε ότι προοδεύουμε, όσον αφορά στη λογική και στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Αλλά δυστυχώς, από τη μέρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία άρχισε να διαλαλεί ότι η Θεία Κοινωνία δεν επιτρέπει στον κορωνοϊό να εισέλθει στον οργανισμό μας, ή ακόμη τον διώχνει κιόλας από όσους νοσούν, διαψευστήκαμε οικτρά. Ειδικά όταν ιερείς καλούν τον κοσμάκη να προσέλθει άφοβα στους ναούς, κηρύσσοντας άνοσο το κουταλάκι της Θείας Κοινωνίας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι αυτή που επιμένει στα πιο πάνω, διότι σε χώρες κανονικές όπου επικρατεί άλλων ειδών Χριστιανισμός, απαγορεύτηκε ο εκκλησιασμός και η κοινωνία. Είδη τα οποία οι φλογεροί Ορθόδοξοι θεωρούν κατώτερα, τα μειώνουν, τα υποτιμούν, τα κοροϊδεύουν και τα απαξιώνουν, και βλέποντάς τους οι άθεοι σε μία άκρη, γελάνε. Και κάποιοι -σε μία άλλη άκρη- να στεναχωριούνται που ο «πόλεμος» ανάμεσα σε φλογερούς Χριστιανούς Ορθόδοξους και άθεους ή πιστούς με λιγότερο φανατικά συναισθήματα, ολοένα και γιγαντώνεται. Και να διερωτούνται με απαισιοδοξία, εάν φτάσαμε σε σημείο να βαδίζουμε στη σκιά εμφυλίων.

Καταλαβαίνετε το ουτοπικό πνεύμα μου ελπίζω. Αλληλεγγύη. Αν μπορεί η γενιά μας να κάνει κάπου τη διαφορά, είναι να μην έρθουμε πάλι ο ένας απέναντι στον άλλον. Μη χτίσουμε το δικό μας εμφύλιο, τον αριστερό απέναντι στον δεξιό, τον ορθόδοξο απέναντι στον άθεο, τον υγιή απέναντι στον νοσούντα.

Σε κανονικά κράτη, αν υπήρχαν ιερείς οι οποίοι καλούσαν τον κόσμο να κοινωνήσει άφοβα, όπως γίνεται στην Ελλάδα και σε μικρότερο ευτυχώς βαθμό στην Κύπρο και μαζί απευθύνουν το ίδιο κάλεσμα εκατοντάδες πιστοί, θα επέμβαινε εισαγγελέας. Ο κόσμος θα αντιδρούσε έντονα και θα κινούνταν νομικά ενάντια σε αδίστακτους ρασοφόρους κυνηγούς του χρήματος και η Κυβέρνηση θα διαχώριζε τη θέση της απέναντι σε παπάδες οι οποίοι κοιμούνται αγκαλιά με το παγκάρι.

Το τράνταγμα της ήδη εύθραυστης δημόσιας υγείας στο όνομα ενός τυφλού ταλιμπανισμού ή ουγκανισμού, είναι έγκλημα ενάντια στον τόπο. Ενάντια σε έναν τόπο με ήδη γκρεμισμένες υποδομές σε πολλούς σοβαρούς τομείς και με διάχυτη αισχροκέρδεια η οποία μας βιάζει καθημερινώς χωρίς βαζελίνη. Σε βαθμό που δεν θα τιμούσε καμία ευρωπαϊκή χώρα… Καθαρά και ξάστερα…

Η επίθεση σε όσους συντάσσονται με την λογική, χαρακτηρίζοντάς τους εχθρούς της Ορθοδοξίας, άθεους (χωρίς να γνωρίζουν εάν πραγματικά πιστεύουν ή όχι, όσοι προχωράνε με όπλο την ορθή χρήση του μυαλού) και προδότες της πατρίδας, δεν έχει τελειωμό. Η πανδημία του κορωνοϊού έχει ήδη αλλάξει τις ζωές μας και μαζί τον τρόπο σκέψης πολλών. Και μαζί βγαίνει προς τα έξω ο πραγματικός μας εαυτός.

Πάμε τώρα και στα δικά μας και την πλήξη που υπέστη ο αθλητισμός… Μέσα σε αυτό το πολύ δύσκολο περιβάλλον, εμείς, οι αθλητικοί συντάκτες ψάχνουμε τρόπο να μην μένουμε αδρανείς και όσοι λαμβάνουμε περισσότερο υπόψη τους ειδικούς, να επιδιώκουμε να πείσουμε τον κόσμο πως και εμείς είμαστε συμπαραστάτες σε μία προσπάθεια ενάντια στην πανδημία. Τα βλέπαμε αυτά σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, τα ζούμε πλέον στην πιο έντονη μορφή τους. Ποιος να το περίμενε πως αυτά που κάποτε τα βλέπαμε στις οθόνες ως… τραβηγμένη κιόλας επιστημονική φαντασία, θα τα ζούσαμε; Κανείς. Γιατί; Επειδή δεν βρεθήκαμε ποτέ έως σήμερα, στο μάτι του κυκλώνα μίας πανδημίας.

Με όλα όσα ζούμε τόσες μέρες, με την κατάσταση να βρίσκεται σε πολύ σοβαρά επίπεδα και με την Κυβέρνηση να παίρνει δραστικά μέτρα, το τελευταίο που πρέπει να κάνουμε είναι να κινδυνολογούμε. Ψυχραιμία χρειάζεται και υπευθυνότητα από όλους και τον κάθε ένα ξεχωριστά. Θέλω να ελπίζω πως σύντομα θα το θυμόμαστε όλο αυτό που ζούμε ως ένα έργο που παρακολουθήσαμε, όπως τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας που δημιουργούνται με αφορμή θανατηφόρους ιούς και πανδημίες.

Όλα όσα συμβαίνουν, γίνονται για κάποιο λόγο. Έτσι δεν λέμε στον εαυτό μας για να παρηγορηθούμε; Είτε εμείς, είτε στενά μας πρόσωπα σαν κάποιου είδους προσπάθειας για ηρεμία; Ό,τι κι αν γίνει λοιπόν στο ποδόσφαιρο και γενικότερα στον αθλητισμό, καλό είναι να το αντιμετωπίσουμε επίσης με ψυχραιμία. Είμαστε στα μέσα του Μάρτη, περίπου στη φάση των «8» του Τσάμπιονς Λιγκ αφού οι μισές σχεδόν ομάδες προκρίθηκαν, των «16» του Γιουρόπα Λιγκ, ημιτελικά κυπέλλου Κύπρου, ή όπως αλλιώς θέλετε παρομοιάστε το.

Δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγο να μας ενδιαφέρει εάν η αγαπημένη μας ομάδα αποκλειστεί από έναν θεσμό ή δεν πετύχει τον στόχο της. Αυτό που όλοι πρέπει να στοχεύσουμε να γίνει είναι να αποκλείσουμε τον κορωνοϊό, να τον υποβιβάσουμε στο αγροτικό, να τον ρίξουμε στα τάρταρα και να βάλουμε λουκέτο. Η υγεία είναι πάνω από όλα. Να πάνε όλα καλά το επόμενο διάστημα, να αποδώσουν τα μέτρα που έχουν παρθεί, να είμαστε όλοι καλά και να μπορέσουμε να δούμε ξανά μπαλίτσα.