Ακατάσχετη υποκρισία, ο κόσμος έχει αηδιάσει…

Η διαφθορά στο ποδόσφαιρο εξελίσσεται σε πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στα κόμματα...

ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΚΟΥΡΗ

Οι εισηγήσεις, οι απόψεις, οι εκτιμήσεις, ακόμη κι οι συσκέψεις, οι συνελεύσεις κι οι συνεδρίες είναι καλοδεχούμενες για να καταπολεμηθεί η διαφθορά στον χώρο του ποδοσφαίρου, αλλά… Δυστυχώς είναι πολλά τα «αλλά»! Αμέτρητα. Σε σημείο που εκνευρίζουν αφάνταστα την πλειονότητα των ποδοσφαιρόφιλων. Ο φίλαθλος της εξέδρας (προσφάτως και του καναπέ) έχει κουραστεί να ακούει τα ίδια και τα ίδια. Έχει αηδιάσει από την ψευτιά και την ανεπάρκεια αρμοδίων και υπευθύνων. Πρωτίστως, τσαντίζεται με την υποκρισία που κυριαρχεί παντού. Ακατάσχετη υποκρισία σε όλα τα επίπεδα.

Η πλέον εκνευριστική παράμετρος έχει να κάνει με το γεγονός ότι η διαφθορά στο ποδόσφαιρο εξελίσσεται σε πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στα μεγαλύτερα κόμματα του τόπου. Οι πληροφορίες λένε ότι στο σημερινό μεσημεριάτικο debate ανάμεσα στον Αβέρωφ Νεοφύτου και τον Άντρο Κυπριανού το μενού θα ‘χει και ποδόσφαιρο! Ε, βέβαια, σε επίπεδο κομματικών ηγετών, όλα τα υπόλοιπα προβλήματα αυτού του τόπου τα λύσαμε, ας πάρει σειρά και το ποδόσφαιρο…

Τις προάλλες, προσπάθησα με κομψό τρόπο να επισημάνω σε έναν βουλευτή ότι οι τελευταίοι που έχουν δικαίωμα να ομιλούν για την κατάντια του ποδοσφαίρου, σε επίπεδο πολιτειακών αξιωματούχων, είναι ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ και οι εκπρόσωποί τους. Η αλήθεια είναι ότι ξαφνιάστηκε, αλλά περισσότερο (με) ξάφνιασε η απάντησή του: «Πάω μάππα που τα τέσσερά μου χρόνια, δεν έχω δικαίωμα να μιλώ;». Βεβαίως και δικαιούσαι, ρε φίλε, με την προϋπόθεση ότι εσύ και οι συναγωνιστές σου ή οι σύντροφοί σου, έχετε κάνει αυτά, για τα οποία ο λαός σάς έστειλε στο Κοινοβούλιο και κατά καιρούς στο Προεδρικό.

Σε πολλές περιπτώσεις, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, εκφράζουν δημόσιο λόγο λες και σ’ αυτόν τον τόπο τα τελευταία σαράντα χρόνια κυβερνούν το «κόμμα Γκολκάρ» της Ινδονησίας και το «Κίνημα Μουταχίντα Καούμι» του Πακιστάν. Είναι εκπληκτική η προσπάθεια αποποίησης ευθύνης σε ό,τι έχει να κάνει με τις αποφάσεις της Κυβέρνησης και της Πολιτείας ευρύτερα.

Δεν γίνεται, ρε φίλε, να είσαι αξιωματούχος κόμματος, βουλευτής, κομματάρχης και να κοκορομαχείς για όλα όσα δεν έγιναν στον χώρο του ποδοσφαίρου τα τελευταία σαράντα χρόνια. Απλούστατα διότι αυτόν τον τόπο, όλο αυτό το διάστημα, τον κυβερνούσαν ή συγκυβερνούσαν ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ. Και για να είμαστε σωστοί, ούτε οι υπόλοιποι κομματικοί σχηματισμοί βοήθησαν με οποιονδήποτε τρόπο στην καταπολέμηση των προβλημάτων διαφθοράς στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Η «κοκορομαχία» ως προς τι; Γι’ αυτά που δεν έκαναν οι ίδιοι; Ή γι’ αυτά που θυμήθηκαν και υπόσχονται να κάνουν το 2020;

Για τα κόμματα, ισχύει ό,τι και για τα σωματεία. Αν δεν υπάρξει ειλικρινής βούληση και θέληση για πάταξη των φαινομένων της διαφθοράς, η όλη ιστορία θα συνεχίζεται και θα μοιάζει με παραμύθι. Αν τα κόμματα ενδιαφέρονται πραγματικά για το ποδόσφαιρο, οι εκπρόσωποί τους να μπουν σε ένα δωμάτιο, να προσμετρήσουν τι δεν έκαναν όλα αυτά τα χρόνια και να βάλουν το νερό στ’ αυλάκι για την υλοποίησή τους. Λύσεις υπάρχουν και τις ξέρουμε όλοι. Χωρίς φανφάρες και με σεβασμό απέναντι σε ένα κομμάτι του λαού μας που αξιολογεί το ποδόσφαιρο ως πολύ σοβαρή υπόθεση…