Καυστική και αιχμηρή ήταν η αντίδραση των οργανωμένων οπαδών της ΑΕΛ μετά τις ποινές που επιβλήθηκαν στην ομάδα για γεγονότα στο ντέρμπι με τον Απόλλωνα. Σε ανακοίνωσή τους, οι οπαδοί κάνουν λόγο για αυταρχισμό και επιλεκτική εφαρμογή των κανόνων, υποστηρίζοντας ότι η ομάδα τιμωρήθηκε υπέρμετρα για μικρά περιστατικά, ενώ αντίστοιχες ή σοβαρότερες παραβάσεις σε άλλα παιχνίδια αντιμετωπίστηκαν με ανοχή.
Η ανακοίνωση:
«Η οικονομική εξυγίανση, η οποία είχε ως φυσική και επακόλουθη συνέπεια την αγωνιστική ανάκαμψη της Αθλητικής Ένωσης Λεμεσού, φάνηκε χθες πως προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στους ιθύνοντες της ΚΟΠ, οι οποίοι, μέσα από τις αποφάσεις του Αθλητικού Δικαστή, μάς χάρισαν άλλο ένα ρεσιτάλ αυταρχισμού και δολοπλοκίας. Όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι κάτι καινούργιο για εμάς· τουναντίον, είναι κάτι που ζούμε στο πετσί μας εδώ και δεκαετίες.
Ζούμε σε μια χώρα όπου οι νόμοι ισχύουν υπό προϋποθέσεις, καθώς λαμβάνονται υπόψη παράγοντες του τύπου: «Ποιον ξέρεις; Πού ανήκεις; Και τι χρώματα φοράς;».
Ο υπέρμετρος ζήλος που επέδειξε ως προς την τιμωρία της ομάδας μας ο Αθλητικός Δικαστής, που τυχαίνει να είναι και συμπολίτης μας, επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά το πόσο …. είναι. Κεκλεισμένων των θυρών και απαγόρευση μετακίνησης οπαδών για δύο κροτίδες, ενώ τα χαϊδεμένα της αστυνομίας, από την άλλη, έκαναν ό,τι ήθελαν. Αλήθεια, αν οι ρόλοι ήταν αντίστροφοι, υπήρχε η οποιαδήποτε περίπτωση το παιχνίδι να συνεχιστεί μετά τη διακοπή στο 48΄; Και, γενικότερα, η προκήρυξη του πρωταθλήματος για ποιο λόγο υπάρχει, αφού οι νόμοι ισχύουν κατά το δοκούν;
Ο κόσμος της ΑΕΛ φέτος είναι ευρέως αποδεκτό ότι αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, καθώς δεν έδωσε δικαίωμα σε κανέναν να τον πιάσει στο στόμα του, αφού σε όσα γήπεδα κι αν πήγαμε δεν δημιουργήθηκε το παραμικρό πρόβλημα. Οπότε είναι ξεκάθαρο πως οποιοδήποτε αφήγημα περί προηγούμενων και «ανεκτικότητας» από τους θεσμούς είναι προϊόν επιστημονικής φαντασίας.
Από την άλλη, η εμπάθεια της Αστυνομίας προς την ΑΕΛ και συνάμα προς την πόλη που εκπροσωπεί δεν αποτελεί επίσης κάτι ξένο. Είναι, παρ’ όλα αυτά, κάπως οξύμωρο το γεγονός πως περιστατικά παρόμοιου τύπου με αυτά που συνέβησαν στον αγώνα της 30ης Νοεμβρίου έλαβαν χώρα και σε άλλα παιχνίδια φέτος, αλλά η Αστυνομία δεν επέδειξε την ίδια «ευαισθησία».
Χαρακτηριστικό είναι το ότι στην επιστολή που εστάλη από την Αστυνομία, δύο μέρες μετά τον αγώνα, προς την ΚΟΠ, ζητούσαν «την εφαρμογή του κανονισμού για παραδειγματισμό και αποτροπή μιμητισμού σε άλλους αγώνες». Σε προηγούμενους αγώνες όμως, με πυρσούς και καπνογόνα, ήταν απλά Κυριακή.
Όπως και να ’χει, τη δίψα και το πάθος του Κίτρινου Λαού δεν μπορούν να τα σταματήσουν ούτε οι τιμωρίες ούτε οι συκοφαντίες. Δεν πρόκειται να λυγίσουμε μπροστά στα βίτσια του κάθε καρεκλοκένταυρου, ούτε πρόκειται να παρασυρθούμε σε κινήσεις που θα επηρεάσουν την ομάδα αρνητικά.
Είμαστε η Αθλητική Ένωση Λεμεσού, είμαστε γεννημένοι από τις μάχες που δόθηκαν και ζούμε για τις μάχες που θα ’ρθουν. Την Κυριακή δίνουμε την απάντησή μας με τη μαζική μας παρουσία στο γήπεδο – και σε τι γήπεδο – αυτό τόσο πολύ λατρεύουμε να μισούμε».