ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ (ΣΧΟΛΙΟ)
Θα μπορούσε βέβαια ο τίτλος να είναι διαφορετικός, γιατί δεν ξέρουμε αν εκεί στον Παράδεισο υπάρχουν γειτονιές ή και γήπεδα. Αυτό όμως που ξέρουμε, ή καλύτερα που νοιώθουμε, είναι ότι ο Μάριος μας, είναι ένας από τους Αγγέλους.
Σήμερα, 13 του Μάη, συμπληρώνεται μια ακόμη χρονιά χωρίς το Μάριο μας. Το παιδί εκείνο, που όλοι είχαν αγαπήσει, για το οποίο όλοι με ένα στόμα έλεγαν ότι πάνω του είχε κάτι το ξεχωριστό. Πάντα όμως, υπάρχει ο Ένας που γνωρίζει καλύτερα από όλους μας και αυτός ο Ένας, τους ξεχωριστούς… συνηθίζει να τους παίρνει κοντά του νωρίς και αυτό που απομένει σε εμάς, είναι απλά να κλίνουμε την κεφαλή!
Μάριε μου, για μιαν ακόμη χρονιά «είμαι εδώ» για να γράψω κάτι για σένα… Είναι όμως αλήθεια, ότι μέσα μου νοιώθω μιαν ενοχή, γιατί δεν κάνω το ίδιο και με κάποια άλλα παιδιά που σου κρατάνε συντροφιά εκεί πάνω… Αφιερωμένο λοιπόν το κείμενο και σε σένα και σε όλα αυτά τα παιδιά!
Υ. Γ.: Ο Μάριος Παλάλας είχε δοθεί δανεικός στην ΕΘΑ, για να συνδύαζε τις σπουδές του στη Λευκωσία με την καλαθόσφαιρα. Όμως ως αυθεντικός ΑΕΛίστας, πριν από ένα καθοριστικό παιχνίδι ανάμεσα στην ΕΘΑ και στην ΑΕΛ, σηκώθηκε από τον πάγκο της ΕΘΑ ήλθε και με ρώτησε κρυφά στο αυτί: «Θα κερδίσουμε σήμερα;», ενώ φορούσε τη στολή της ΕΘΑ.