Στην ΑΕΛ μπορεί να λέγονται και να γράφονται πολλά για την πορεία της ομάδας στη φετινή σεζόν, όμως η ουσία του προβλήματος βρίσκεται αρκετούς μήνες πίσω, στο περασμένο καλοκαίρι. Εκεί, στις αποφάσεις που λήφθηκαν (και δεν λήφθηκαν) και μπήκαν οι βάσεις για μια χρονιά που τελικά δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Τουλάχιστον στο πρωτάθλημα, γιατί στο κύπελλο η ΑΕΛ είναι στα ημιτελικά.
Οι επιλογές στο ρόστερ δεν έδωσαν στην ομάδα το επίπεδο ποιότητας που απαιτείται για να παρουσιαστεί πραγματικά ανταγωνιστική. Αντίθετα, προέκυψε και η παραχώρηση του καλύτερου κεντρικού αμυντικού της, του Κέλερ, κάτι που επιδείνωσε ένα ήδη υπαρκτό πρόβλημα στην αμυντική γραμμή. Με το πέρασμα του χρόνου αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στο γήπεδο, καθώς η ΑΕΛ δεν είχε τη σταθερότητα και την ποιότητα για να διεκδικήσει κάτι περισσότερο.
Ο Μαρτίνς, από την πλευρά του, προσπάθησε να βελτιώσει την εικόνα της ομάδας και σε κάποιο βαθμό το πέτυχε. Η ΑΕΛ παρουσίασε κατά διαστήματα πιο οργανωμένο αγωνιστικό πρόσωπο και μεγαλύτερη συνέπεια. Ωστόσο, το έμψυχο δυναμικό που έχει στη διάθεσή του δεν ήταν αρκετό για να κάνει το βήμα παραπάνω. Αυτό φάνηκε κυρίως στα παιχνίδια με αυξημένες απαιτήσεις. Στα μεγάλα «θέλω» η ομάδα έκανε πίσω, με εξαίρεση τα δύο παιχνίδια κυπέλλου απέναντι σε Άρη και Ομόνοια, όπου παρουσιάστηκε πιο ανταγωνιστική.
Διαβάστε επίσης: ΑΕΛ: Τα δύο βασικά της κίνητρα
Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο. Αν η ΑΕΛ θέλει τη νέα σεζόν να παρουσιαστεί αντάξια της ιστορίας και του ονόματός της, χρειάζεται ουσιαστική ενίσχυση. Περισσότερη ποιότητα, πιο στοχευμένες επιλογές και ρόστερ ικανό να στηρίξει υψηλότερες φιλοδοξίες. Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει πραγματικά επίπεδο.