Η ΑΕΛ που ποτέ δεν πεθαίνει…

Τριάντα χρόνια και έξι χαμένοι τελικοί ήταν πάρα πολλά για την ΑΕΛ για να κάνει υπομονή…

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Έβγαλε τα σώψυχά της, έκανε κατάθεση ψυχής και στο τέλος τα κατάφερε. Να πιει και να ξεδιψάσει. Η ΑΕΛ κυπελλούχος Κύπρου 2019, δίκαια, άξια, πανάξια και ο καθείς μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Μετά από έξι χαμένους τελικούς, αρχής γενομένης από το 2003, δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να το αντέξει ο κόσμος της ομάδας και έναν έβδομο. Πάντα κάτι συνέβαινε, η ΑΕΛ έφτανε στην πηγή και δεν μπορούσε να πιει και να ξεδιψάσει, λες και τη βάραινε κάποια κατάρα. Ψες, όμως, ξόρκισε κάθε κατάρα και κάθε είδος «βουντού», δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

Από την πρώτη στιγμή που μπήκε στο γήπεδο έδειξε πως δεν υπήρχε περίπτωση να «τρελαθεί» ή να παρασυρθεί και να δει να χάνει άλλη μιαν ευκαιρία. Η ομάδα του Κέρκεζ έπαιξε με μυαλό, έπαιξε έξυπνα, είχε πλάνο, τακτική, μα πάνω απ’ όλα είχε ψυχή κι αυτό ήταν σε τελική ανάλυση που στο τέλος μέτρησε. Τα γκολ των Ζούνιορ και Αντάμοβιτς έβγαλαν τον κόσμο της ΑΕΛ στους δρόμους που το γλέντησε με την ψυχή του. Τριάντα χρόνια (από το 1989) για να γευτεί έναν τίτλο κυπέλλου παραήταν πολλά για μιαν ομάδα με παράδοση στον θεσμό, με τεράστια ιστορία στα ποδοσφαιρικά δρώμενα του τόπου.

Διαβάστε επίσης: ΑΕΛ: Πήρε το κύπελλο και ανακοίνωσε την πρώτη μετεγγραφή

Άλλο τόσο αλήθεια είναι πως πολύ λίγοι, ακόμα και ανάμεσα στον κόσμο της ΑΕΛ, περίμεναν ή πίστευαν, όταν άρχιζε η χρονιά, πως η ομάδα του Ντούσαν Κέρκεζ θα κατάφερνε τόσα πολλά στη φετινή σεζόν. Ακόμα και ο Βόσνιος τεχνικός έλεγε και ξανάλεγε «θα το παλέψουμε και όπου μας βγάλει» και να που τους έβγαλε τελικά σε ξέφωτο κι ας ήθελαν κάποιοι να τον «φάνε» ζωντανό. Η ΑΕΛ κυπελλούχος Κύπρου σ’ ένα παιγνίδι που μέτρησε πρώτα και πάνω απ’ όλα η ψυχή (αυτό το αποδεικνύουν και οι δέκα κάρτες που μοίρασε ο Γιώργος Νικολάου, θα έλεγα μάλιστα πως και λίγες ήταν), η δίψα και η θέληση των παικτών της ομάδας της Λεμεσού.

Διαβάστε επίσης: Ο Λαφράνς αποκλειστικά στον ACTIVE: «Λένε ανοησίες, τους αρέσει να μιλούν…»

Όπως το 2012, όταν η ΑΕΛ κατακτούσε τον τίτλο της πρωταθλήτριας, έτσι και ψες η πόλη ξενύχτησε για χάρη της ομάδας των «λεόντων». Μιας ομάδας που, όπως απέδειξε, έχει μέσα της το μέταλλο της μεγάλης ομάδας, μιας ομάδας που ξέρει να ζει και να αναπνέει για στιγμές όπως η ψεσινή.