Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Η ΑΕΛ, που με τη νίκη της επί του Παραλιμνίου την προηγούμενη αγωνιστική έδωσε ελπίδα στον κόσμο της για καλύτερες μέρες, να σου ξανά με την πρώτη στα αρνητικά αποτελέσματα απέναντι στην Καρμιώτισσα (1-2). Δεν μπορεί αυτή η ομάδα με το έμψυχο δυναμικό που διαθέτει να βρεθεί μονίμως στον ίσιο δρόμο.
Οι δυνατότητες είναι περιορισμένες και όταν δεν μπορεί να μπει στην εξίσωση η θέληση και το πείσμα, άστο να πάει… Η φετινή ΑΕΛ, των πολλών και σπασμωδικών αλλαγών προπονητών, της διοικητικής αδυναμίας και του τρομερά κάκιστου χτισίματος το περασμένο καλοκαίρι, έχασε την ταυτότητά της. Δεν θυμίζει σε τίποτα την ΑΕΛ που ο κόσμος της θέλει να βλέπει. Γιατί; Πρωτίστως επειδή δεν έχει την ποιότητα, ίσως να είναι το χειρότερο ρόστερ της σύγχρονης ιστορίας της και από την άλλη φαίνεται να λείπει από τα αποδυτήρια ο άνθρωπος που θα εμπνεύσει, να μπορέσουν έστω και λίγο οι παίκτες να παθιαστούν γι’ αυτή τη φανέλα που φορούν.
Είναι παίκτες που μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο για να βοηθήσουν, αλλά διερωτάσαι τι κάνουν, τίποτα σωστό, και ποιος ο λόγος να τους εμπιστεύεται ο προπονητής τους. Αν ήταν άλλες εποχές, ούτε προπόνηση δεν θα έκαναν. Δείγμα των κάκιστων επιλογών που έγιναν το καλοκαίρι και το πληρώνει η ΑΕΛ, βρισκόμενη σήμερα σε δύσκολη βαθμολογικά θέση. Με τον κόσμο της ΑΕΛ, που έφθασε στο σημείο να βλέπει την ομάδα του και να τη λυπάται, να διερωτάται «πώς σε κατάντησαν έτσι…».