Ο Ούγκο Μαρτίνς ζήτησε συγγνώμη από τον κόσμο της ΑΕΛ. Και καλά έκανε. Μετά από τέτοια εμφάνιση και τέτοιο σκορ, ήταν το ελάχιστο. Μόνο που η συγγνώμη δεν αρκεί. Το 0-6 από τον ΑΠΟΕΛ δεν ήταν μια απλή ήττα. Ήταν αγωνιστική κατάρρευση.
Η ΑΕΛ μπήκε στο ΓΣΠ χωρίς καθαρό μυαλό, χωρίς ένταση και χωρίς την απαιτούμενη συγκέντρωση. Πλήρωσε εύκολα λάθη, βρέθηκε στο 20ό λεπτό πίσω με δύο γκολ και ουδέποτε έδειξε ικανή να αντιδράσει. Αντί να μαζευτεί, να κρατήσει τις γραμμές της και να ψάξει τρόπο επιστροφής, συνέχισε να προσφέρει χώρους και δικαιώματα.
Η αποβολή του Καφού στο 55’ έκανε την κατάσταση ακόμη δυσκολότερη. Δεν αποτελεί, όμως, δικαιολογία για όσα ακολούθησαν. Από εκείνο το σημείο έπεσε ο διακόπτης. Η ομάδα της Λεμεσού παραδόθηκε, έχασε κάθε συνοχή και επέτρεψε στον ΑΠΟΕΛ να μετατρέψει τη νίκη του σε διασυρμό.
Σαφώς, οι δύο πολύ σοβαροί τραυματισμοί των Γκομίς και Τσατάκοβιτς πάγωσαν την ΑΕΛ και επηρέασαν ολόκληρο το ποδοσφαιρικό τμήμα. Είναι ανθρώπινο. Στο γήπεδο, όμως, απαιτούνται αντίδραση, προσωπικότητα και στοιχειώδης αγωνιστική πειθαρχία. Τίποτε από αυτά δεν υπήρξε.
Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου στη δεύτερη αγωνιστική. Ήρθε, όμως, ένα ηχηρό χαστούκι. Και μαζί μια ξεκάθαρη προειδοποίηση: με εμφανίσεις σαν αυτή, η εξάδα θα μείνει απλώς στόχος στα χαρτιά. Η συνέχεια απαιτεί άμεση απάντηση, πρώτα σε νοοτροπία και έπειτα σε αποτελέσματα.