Για πρώτη φορά μετά από καιρό, η ΑΕΛ εκπέμπει σημάδια σοβαρής ανασύνταξης. Οι πρώτες κινήσεις στον προγραμματισμό, σε συνδυασμό με εκείνες που βρίσκονται προ των πυλών, δημιουργούν προσδοκίες. Όχι προσδοκίες φτιαγμένες από μεγάλα λόγια ή πρόσκαιρους ενθουσιασμούς, αλλά από μια διακριτή αλλαγή φιλοσοφίας που μοιάζει να υιοθετείται φέτος στον σχεδιασμό.
Το φετινό καλοκαίρι διαφέρει αισθητά από τα προηγούμενα. Η ΑΕΛ, φαίνεται ότι δεν τρέχει απλώς να καλύψει τρύπες. Προσπαθεί να χτίσει. Και αυτό, από μόνο του, είναι μια πρόοδος. Η ομάδα τα τελευταία χρόνια πλήρωσε επιλογές της. Έχασε τη φλόγα εντός των τεσσάρων γραμμών και παρασύρθηκε από τον κυκεώνα της μετριότητας.
Σε όλα αυτά, ο κόσμος της στάθηκε αμετακίνητος – πιστός, ανθεκτικός, ανυπόμονος. Σήμερα, δεν ζητά υποσχέσεις. Ζητά αξιοπρέπεια και διεκδίκηση. Και η φετινή ΑΕΛ, δείχνει να ετοιμάζεται γι’ αυτό. Με πειθαρχία στον σχεδιασμό, καλές επιλογές και σιγή αντί εντυπωσιασμών. Αν συνεχιστεί έτσι, ίσως το «αλλιώτικο καλοκαίρι» γίνει και η αρχή μιας αλλιώτικης χρονιάς.