Ήταν ανταγωνιστικό το περσινό πρωτάθλημα; Ασφαλώς. Οι 12 ομάδες που συγκροτούσαν την Α’ Κατηγορία είχαν πίεση, άγχος και «έτρεμαν» μετά από κάθε απώλεια; Βεβαίως. Την πλήρωνε ωστόσο, εύκολα, ο προπονητής; Όχι, τουλάχιστον μέχρι τα μισά (και βάλε) της διαδρομής.
Στην τρέχουσα σεζόν, το σκηνικό μοιάζει παντελώς διαφορετικό. Αρχίσαμε με το «φάγωμα» τριών προπονητών πριν καν αρχίσει το πρωτάθλημα (Νεντίμ Τούτιτς, Νίκος Ανδρονίκου, Αλεξάντερ Τσόρνιγκερ) και με τη συμπλήρωση δύο αγωνιστικών αποχαιρετήσαμε άλλους δύο (Ντούσαν Ούχριν, Ζορζ Σίλας). Με τη φόρα που πήραμε, θαρρώ θα σπάσουμε κάθε προηγούμενο ρεκόρ.
Για να αντιληφθείτε, πέρυσι, είχαμε την απομάκρυνση του Σάββα Πουρσαϊτίδη από τον πάγκο του ΑΠΟΕΛ με το πέρας της πρώτης στροφής του μαραθωνίου και δη, τη βαριά ήττα από την Πάφος FC. Και έπειτα, όλα ήρεμα. Τουλάχιστον έως τη 10η αγωνιστική, όπου έσκασε το δεύτερο διαζύγιο. Όταν δηλαδή, ο Ηλίας Χαραλάμπους αποχαιρέτησε τον Εθνικό Άχνας, έχοντας απολογισμό 0 νίκες, 2 ισοπαλίες, 8 ήττες και 7-22 αναλογία τερμάτων. Απόφαση, εν ολίγοις, που έμοιαζε μονόδρομος για τη διοίκηση Κίκη Φιλίππου.
Αντιλαμβανόμαστε πως, όταν ο κόμπος φτάσει στο χτένι, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από τη διακοπή της συνεργασίας με τον κόουτς. Ωστόσο, οι αποφάσεις που λαμβάνονται εν βρασμώ ψυχής και υπό την πίεση των οπαδών, εμπερικλείουν τεράστιο ρίσκο. Τα παραδείγματα, εξάλλου, πολλά.