Σε καμιά χώρα του κόσμου, το πρωτάθλημα δεν κρίνεται από τις δύο πρώτες αγωνιστικές. Ούτε καν στις πέντε αγωνιστικές, ούτε και στις δέκα. Είμαστε στο ξεκίνημα του ποδοσφαιρικού μαραθωνίου, έχουμε απλώς μια πρώτη εικόνα κι οι βιαστικοί καλό θα ήταν να κάνουν λίγη υπομονή. Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο αυτών των δύο αγωνιστικών είναι το σκοτσέζικο ντους για την πλειονότητα των οπαδών.
Εμφανίσεις του ύψους και του βάθους με σκαμπανεβάσματα στην απόδοση των ομάδων, ανά ημίχρονο, ακόμη και ανά ημίωρο! Σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτό που μένει είναι το αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα απογειώνει ή σε στέλνει στα Τάρταρα. Στις νίκες όλα μέλι-γάλα, ενώ στις αποτυχίες αρχίζει το τροπάριο του γκρινιάρη.
Τρανταχτό παράδειγμα οι «αιώνιοι» της πρωτεύουσας, οι οποίοι πέτυχαν σπουδαίες νίκες στη 2η αγωνιστική. Ο ΑΠΟΕΛ πήρε το «διπλό» που τόσο πολύ ήθελε στο «Αντώνης Παπαδόπουλος», ενώ η Ομόνοια βγήκε νικήτρια μετά από θρίλερ απέναντι στην ΑΕΚ. Γι’ αυτό κι επανήλθαν τα χαμόγελα κι εκτοξεύθηκε ο ενθουσιασμός των οπαδών τους στα ύψη. Μια εβδομάδα προηγουμένως, οι γαλαζοκίτρινοι ήταν μέτριοι έως κακοί απέναντι στην Πάφος FC (και πάλι καλά που ισοφάρισαν…), ενώ οι «τριφυλλοφόροι» ηττήθηκαν από τον Ακρίτα Χλώρακας! Και δεν χρειάζεται να θυμηθούμε τι έλεγαν οι… προπονητές της εξέδρας.
Ακόμη και για τον Απόλλωνα που μετρά δύο νίκες σε ισάριθμους αγώνες, ακούγεται μουρμούρα στα λεμεσιανά ποδοσφαιρικά στέκια. Επειδή, λέει, δεν παίζει καλό ποδόσφαιρο! Το σίγουρο είναι ότι ο απαιτητικός οπαδός δεν έχει πάντα δίκαιο. Το μεγαλύτερο ζόρι τραβούν οι οπαδοί της ΑΕΛ και της Ανόρθωσης, οι οποίες έχουν περισσότερο κακά διαστήματα, παρά καλά, αλλά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον βασικό κανόνα. Τα απόλυτα συμπεράσματα μετά από δύο αγώνες δεν προσφέρουν τίποτα. Κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει αν ο Σίλας θα «επιβιώσει» ή αν ο Μίλανιτς θα καταφέρει να αλλάξει το κλίμα που έχει αρχίσει να γίνεται βαρύ, αλλά όσο κι αν ακούγεται κουραστικό και χιλιοειπωμένο «είναι πολύ νωρίς ακόμη».