Το δείγμα της σεζόν είναι μικρό, ωστόσο φαντάζει αρκούντως ικανοποιητικό για να εντοπίσεις ομοιότητες με το παρελθόν. Σε ορισμένες ομάδες είναι τόσες πολλές, που θαρρείς ότι επαναλαμβάνονται οι χρονιές με τις ίδιες πενιχρές επιδόσεις. Και αυτό λόγω των αδιόρθωτων μυαλών ή των αποτυχημένων επιλογών σε καίρια πόστα.
Οι παράγοντες, φροντίζουν κατακαλόκαιρα να «φουσκώσουν» τα μυαλά των οπαδών (κι όχι μόνο), ανεβάζοντας συνειδητά ψηλά τον πήχη. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο καλά. Θέλουν να τους κρατήσουν ζεστούς και πρωτίστως βασικούς «οδηγούς» ενός τρένου που θα ελκύει συνεχώς περισσότερους πελάτες. Κι όταν σκάνε οι απώλειες και οι κακές εμφανίσεις, τρέχουν να μαζέψουν τ’ ασυμμάζευτα. Τότε, όμως, δεν μπορούν να πείσουν οι ίδιοι ούτε τον εαυτό τους. Ο κόσμος δεν είναι στραβός. Βλέπει ένα σύνολο που ούτε θέαμα προσφέρει, ούτε επιβάλλεται του αντιπάλου. Και τότε η συσσωρεμένη αρνητική ενέργεια εκλύεται εκρηκτικά.
Ήλθε ο καιρός που οι παράγοντες οφείλουν να αφήσουν στην άκρη τις δηλώσεις εντυπωσιασμού, να αξιολογούν πιο σωστά τις δυνατότητες της ομάδας και μετά να «σκορπάνε» δηλώσεις. Πάρτε για παράδειγμα τη φετινή Ανόρθωση. Δεν έβγαλε κανένας τη γλώσσα περίπατο, ανεβάζοντας τον πήχη ψηλά. Ήταν και παραμένουν… συγκρατημένοι. Και κυρίως μετρημένοι.
Τα πολλά λόγια, εν κατακλείδι, είναι φτώχεια κύριοι. Πάρτε το επιτέλους χαμπάρι…