ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ
Αργοπορημένο, αλλά «κάλλιο αργά, παρά ποτέ», όπως λέει και η παροιμία. Τον Ανδρέα Λευκαρίτη δεν τον γνωρίζω ή τέλος πάντων δεν τον γνώρισα προσωπικά, καθότι απόμαχος προσωπικά, σχεδόν, από το μπάσκετ. Το παρακολουθώ πιο πολύ σαν fan, από ερωτική αγάπη προς το άθλημα, παρά ως μπασκετικός ριπόρτερ που διετέλεσα από τα πρώτα μου βήματα στη δημοσιογραφία.
Με τον Πάρη Παπαέλληνα είχα άριστη συνεργασία, σχεδόν φιλική, καθότι κι αυτός «μπαρουτοκαπνισμένος» από τα νιάτα του, αρχικά ως παίκτης, αργότερα ως παράγοντας του Κεραυνού και τώρα ως πρόεδρος της ομάδας του Στροβόλου. Απαραίτητη εισαγωγή για τα όσα είδα και διαπίστωσα, αλλά και όσα μου μετέφεραν για τους δύο «ισχυρούς» άνδρες, σε ΑΕΚ και Κεραυνό αντίστοιχα.
Δύο τζέντλεμεν και δύο μπασκετάνθρωποι που με τη συμπεριφορά και τη στάση τους πήραν το άθλημα χιλιόμετρα μπροστά, του έδωσαν άλλη διάσταση. Και δεν το λέω από αγωνιστικής άποψης, που σίγουρα το έχουν κάνει κι αυτό, αλλά από την άποψη του fair play, του επιπέδου που κρατούν αμφότεροι τα τελευταία χρόνια στον χώρο. Είναι μάλιστα πιστεύω κι αυτός ένας από τους λίγους λόγους που το άθλημα στον τόπο μας παραμένει «ζωντανό», ανταγωνιστικό και διατηρεί το ενδιαφέρον του. Μπορεί, όχι μπορεί, αλλά σίγουρα, όχι όπως στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές των 90s που ήταν στα ντουζένια του και το μπασκετάκι έφτασε να ανταγωνίζεται σε δημοτικότητα κι αυτό το ποδόσφαιρο ακόμα, αλλά εν πάση περιπτώση το μπάσκετ έχει -μπορώ να πω- παλμό ακόμα.
Παρακολουθώντας πέρσι και φέτος τους τελικούς, όσο μπορούσα και όσο χρόνο είχα, διαπίστωσα πως τόσο ο Ανδρέας Λευκαρίτης, αλλά και ο Πάρης Παπαέλληνας αποδείκτηκαν γνήσιοι «sportsmen» με τη συμπεριφορά που κράτησαν. Πέρσι ο Ανδρέας Λευκαρίτης όταν ο Κεραυνός κατέκτησε τον τίτλο, αλλά και ο Πάρης φέτος «ανταπέδωσε» και έδειξε τι πάει να πει να είσαι άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει αθλητισμός, τι πάει να πει fair play και κυρίως να το δείχνεις. Με πράξεις και μάλιστα να ακολουθούν και οι οπαδοί των δύο ομάδων το παράδειγμα των δύο προέδρων τους. Πραγματικά το χάρηκα και απόλαυσα, μέσα σ’ αυτόν τον κυκεώνα της υποκρισίας, της ψευτιάς, της αλητείας και της βίας που ζούμε σε άλλους χώρους. Ας μην αρχίσω όμως τον γνωστό αμανέ, αφού από αυτά μπουχτίσαμε, βαρεθήκαμε και αηδιάσαμε κατ’ επανάληψη.
Μένω στη στάση των δύο προέδρων, γιατί θέλω να πιστεύω πως αν το μπάσκετ είχε ακόμα έναν-δυο παράγοντες σαν αυτούς, τότε είμαι απόλυτα βέβαιος πως το άθλημα θα έφτανε και πάλι πολύ ψηλά και μακριά.
Υ.Γ.: Με την αναφορά μου στους δύο συγκεκριμένους παράγοντες δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν, είτε στο ποδόσφαιρο είτε στο μπάσκετ είτε σε άλλα αθλήματα, αξιόλογοι παράγοντες, πλην όμως, με τη συμπεριφορά και τη στάση τους Ανδρέας Λευκαρίτης και Πάρης Παπαέλληνας έδειξαν, τη στιγμή που η μπάλα «έκαιγε», τι πάει να πει fair play και ότι ο αθλητισμός είναι υπεράνω από οτιδήποτε άλλο.