Το κύμα παραιτήσεων που ξέσπασε στην ΑΕΚ μέσα σε λίγες ώρες δεν έχει προηγούμενο. Πρώτα ο πρόεδρος Άντρος Καραπατάκης, στη συνέχεια ο τεχνικός διευθυντής Τσάβι Ρόκα και αμέσως μετά ο προπονητής Ιμανόλ Ιδιάκεθ. Μια αλυσίδα εξελίξεων που μοιάζει περισσότερο με σκηνικό διάλυσης παρά με αντίδραση μιας ομάδας που βρίσκεται σε κρίση.
Και όμως, η πραγματικότητα λέει κάτι διαφορετικό. Η ΑΕΚ βρίσκεται στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας, έστω και προσωρινά, μετά τη νίκη επί του Ακρίτα. Παράλληλα είναι η μοναδική κυπριακή ομάδα που συνεχίζει στα Κύπελλα Ευρώπης και την ερχόμενη Πέμπτη ετοιμάζεται για μια ιστορική αναμέτρηση με την Κρίσταλ Πάλας στους «16» του Κόνφερενς Λιγκ.
Όλα αυτά, όμως, φαίνεται να μπήκαν σε δεύτερη μοίρα. Μια μικρή μερίδα οπαδών, ενοχλημένη από κάποια ανεπιτυχή αποτελέσματα, αντέδρασε έντονα. Και αντί η ομάδα να προστατευτεί από τις υπερβολές της στιγμής, οδηγήθηκε σε μια σειρά παραιτήσεων που δημιουργούν περισσότερα ερωτήματα παρά λύσεις.
Η ΑΕΚ των τελευταίων ετών κέρδισε σεβασμό για τη σταθερότητα, την οργάνωση και την ποδοσφαιρική της πρόοδο. Δεν έφτασε τυχαία εδώ. Ούτε η ευρωπαϊκή της παρουσία είναι αποτέλεσμα συγκυρίας. Είναι προϊόν δουλειάς και συνέπειας. Γι’ αυτό και το σημερινό σκηνικό μοιάζει με πράξη αχαριστίας. Όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται υπό την πίεση των λίγων και όχι με γνώμονα το συμφέρον του συνόλου, τότε ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης είναι πραγματικός.
Σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή της σεζόν, η ΑΕΚ δεν είχε ανάγκη από εσωτερικές αναταράξεις. Είχε ανάγκη από ενότητα και καθαρό μυαλό. Γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν γκρεμίζουν ό,τι έχτισαν επειδή το απαίτησαν οι λίγοι.