Η ΑΕΚ πήγε στο ντέρμπι με την Ομόνοια με την πλάτη στον τοίχο και έφυγε… πληγωμένη. Με μια ήττα που δεν κοστίζει απλώς βαθμούς, αλλά κατεδαφίζει για άλλη μια σεζόν το αφήγημα της «ομάδας που ωριμάζει για τίτλο». Η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή, αφού όταν η μπάλα καίει, η ΑΕΚ κάνει πίσω.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Μια ομάδα που εκπέμπει υγεία σε όλα τα επίπεδα, που επενδύει, που χτίζει, που δείχνει σε διαστήματα ποιότητα και συνέπεια, μετατρέπεται στα κρίσιμα σε κάτι διστακτικό, σχεδόν φοβικό. Σαν να κουβαλά ένα αόρατο βάρος κάθε φορά που πλησιάζει την κορυφή. Σαν να μην πιστεύει πραγματικά ότι της ανήκει.
Η φετινή σεζόν είχε όλα τα εχέγγυα για το βήμα παραπάνω. Ποιοτικό ρόστερ, ευρωπαϊκές παραστάσεις, νίκες που έστειλαν μηνύματα. Και όμως, εκεί που έπρεπε να «καθαρίσει» παιχνίδια, απέναντι σε θεωρητικά πιο αδύναμους αντιπάλους, σκόνταψε (Ομόνοια Αραδίππου 1-2, Ολυμπιακός 1-1). Και στα ντέρμπι; Μια έτσι και μια αλλιώς.
Δεν είναι θέμα τακτικής. Είναι θέμα νοοτροπίας. Ο πρωταθλητισμός δεν διδάσκεται μόνο στο γήπεδο, απαιτεί προσωπικότητα, πείσμα, και κυρίως την ικανότητα να αντέχεις την πίεση όταν όλα κρίνονται. Η ΑΕΚ, όσα χρόνια κι αν «φλερτάρει» με την κορυφή, δεν έχει ακόμη αποδείξει ότι μπορεί να την κατακτήσει. Και όσο δεν το κάνει, θα μένει θεατής των πανηγυρισμών των άλλων. Γιατί στο τέλος, οι τίτλοι πηγαίνουν στους πιο έτοιμους. Και η ΑΕΚ, ξανά, δεν ήταν.