Όταν τα συναισθήματα είναι έντονα στο ποδόσφαιρο, συνήθως ακολουθούν υπερβολές. «Θεός» ο Όλτρα όταν ήταν αήττητος για 15 ματς και όταν οδήγησε την ΑΕΚ στους «16» του Κόνφερενς Λιγκ, υπεύθυνος για τις σερί ήττες από ΑΕΛ και Απόλλωνα.
Είναι η μοίρα του προπονητή; Σαφώς. Τα ίδια δεν βίωσε και ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς όταν νικούσε με τον ΑΠΟΕΛ την Πόρτο και έχανε τέσσερις ημέρες μετά από τη Νέα Σαλαμίνα; Έτσι δεν είναι, όμως, όταν ένας προπονητής έχει να διαχειριστεί ένα δύσκολο πρόγραμμα με ντέρμπι στην Κύπρο και ευρωπαϊκή πρόκληση, που απαιτεί υπέρβαση;
Το ιδανικό για την ομάδα της Λάρνακας θα ήταν να έκανε τον ευρωπαϊκό άθλο παραμένοντας αλώβητη κατά το ίδιο διάστημα στις εντός συνόρων υποχρεώσεις της. Δεν είναι, όμως, ό,τι πιο εύκολο και τα παραδείγματα είναι πολλά από το 2008 έως σήμερα, που δόξα τω Θεώ έχουμε σχεδόν κάθε χρόνο ομάδα ή ομάδες σε ευρωπαϊκούς ομίλους.
Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα τόσο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα όπως της τρέχουσας σεζόν. Που όλοι μπορούν να χάσουν από όλους. Που ο περσινός πρωταθλητής (Απόλλων) μόλις που μπήκε εξάδα, ενώ η περσινή κυπελλούχος (Ομόνοια) θα μάθει εάν θα μπει στην τελευταία αγωνιστική της α’ φάσης.
Μπορεί να βρει κανείς λάθη στη διαχείριση ή το κοουτσάρισμα του Όλτρα; Πιθανόν. Ωστόσο η μεγάλη εικόνα είναι που μετρά:
Αύριο θα έχουμε Μάρτιο, η ΑΕΚ παίζει ακόμα Ευρώπη για πρώτη φορά στην ιστορίας της και απέχει δύο βαθμούς από την κορυφή. Έως τώρα έχει πείσει για τις δυνατότητές της πως μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο μέχρι τέλους. Κάτι που σίγουρα αποτελεί έργο του Ισπανού προπονητή, με τη γνωστή συμβολή ασφαλώς του Τσάβι Ρόκα αναφορικά με τη στελέχωση της ομάδας.
Μοναδικό σοβαρό ολίσθημα επί των ημερών του Όλτρα είναι το βαρύ 0-4 από τη Νέα Σαλαμίνα, που επέφερε τον αποκλεισμό από το κύπελλο. Η εξαίρεση όμως επιβεβαιώνει τον κανόνα, σύμφωνα με τον οποίον ο προπονητής από την ιβηρική χώρα οδηγεί ικανότητα την ΑΕΚ προς την επίτευξη των στόχων της.