Πριν καλά-καλά μάθει τα… συντόμια προς το προπονητικό κέντρο της ΑΕΚ, ο Μάουρο Καμορανέζι μαζεύει βαλίτσες. Οκτώ εβδομάδες. Σχεδόν 60 μέρες. Ούτε τον Δεκαπενταύγουστο δεν άντεξε η επιλογή που παρουσιάστηκε ως η νέα αγωνιστική κατεύθυνση της ομάδας.
Ο πρόωρος αποκλεισμός από το Κόνφερενς Λιγκ, η εικόνα που δεν έπειθε και τα μηνύματα των φιλικών, έφεραν το αναπόφευκτο. Η απόλυση του Ιταλοαργεντινού δεν προκαλεί πλέον έκπληξη. Εκείνο που πρέπει να προκαλεί προβληματισμό είναι κάτι πολύ βαθύτερο: γιατί ακόμη μία επιλογή προπονητή του Τσάβι Ρόκα δεν μακροημερεύει;
Εδώ βρίσκεται η ουσία και εδώ οφείλει να στραφεί η κουβέντα. Γιατί είναι εύκολο να φορτωθεί ένας προπονητής την αποτυχία και να κλείσει η υπόθεση με μία ανακοίνωση. Πολύ πιο δύσκολο είναι να εξεταστεί ποιος τον επέλεξε, με ποια κριτήρια, ποιο ποδοσφαιρικό σχέδιο υπηρετούσε και κυρίως αν υπήρχε πραγματική ταύτιση ανάμεσα στο ρόστερ που χτίστηκε και τη φιλοσοφία που κουβαλούσε.
Όταν ένας προπονητής αποτυγχάνει σε 58 μέρες, δεν μπορεί να φταίει μόνο ο ίδιος. Τόσο σύντομη διαδρομή αποτελεί αποτυχία και της επιλογής. Ο Ρόκα έχει πιστωθεί πολλά και δικαίως. Έχει βρει παίκτες, έχει χτίσει ομάδες, έχει προσφέρει υπεραξία. Αυτό όμως δεν του δίνει ασυλία. Οι προπονητικές επιλογές είναι κομμάτι της δουλειάς του και όταν επαναλαμβάνονται τα λάθη, η ευθύνη παύει να είναι συγκυριακή.
Η ΑΕΚ τώρα ψάχνει νέο προπονητή. Το σημαντικότερο, όμως, είναι να βρει και το γιατί χάνονται τόσο γρήγορα οι προηγούμενοι.