Πολλά χρόνια πριν, σε μια… μισοάδεια εξέδρα, όταν ένας αθλητής έκανε λάθος και «πέταξε» την μπάλα εκτός τερέν, ένας φίλος, προπονητής, απ’ αυτούς τους… σαλταρισμένους που όλη την ημέρα δεν ασχολούνται με τίποτε άλλο, γύρισε προς το μέρος μου και ρώτησε με στόμφο: «Είδες τι έκανε;». Απάντησα με ένα ξερό «έβγαλε την μπάλα έξω…». Κι άρχισε το μάθημα: «Δεν είδες ότι η γωνία απογείωσης του παίκτη ήταν λανθασμένη; Δεν βλέπουμε τα ίδια πράγματα! Αν η γωνία ήταν 5-10 μοίρες πιο ψηλά, θα ήταν εύστοχος»! Κάπως έτσι έμαθα τη διαφορά των προπονητών και των… προπονητών της εξέδρας. Κι όλα αυτά τα χρόνια, κάθε φορά που ακούω «προπονητικές αμπελοφιλοσοφίες», έρχεται στο μυαλό μου η… γωνία απογείωσης.
Πριν από λίγες ήμερες, το σοκ ήταν ακόμη μεγαλύτερο. Περασμένα μεσάνυχτα, δεν ήθελα να χάσω ούτε δευτερόλεπτο από την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ του Netflix για τον Μουρίνιο (το συστήνω ανεπιφύλακτα, αν και στο τρίτο επεισόδιο κάνει… κοιλιά»). «Παρακολουθούμε την ίδια φάση, αλλά βλέπουμε διαφορετικά πράγματα!», είπε σε κάποια στιγμή ο «Special One». Προφανώς για να μας πείσει ότι είναι όντως «Special One». Το κακό είναι ότι έχει δίκαιο.
Στο διά ταύτα: Ένας θεός ξέρει τι είδε ο Τσάβι Ρόκα και πήρε στη δούλεψή του (στην ΑΕΚ) τον Μάουρο Καμορανέζι. Πιθανότατα να είδε τη… γωνία απογείωσης που εμείς δεν μπορούμε να δούμε. Διότι κατά τα άλλα, δύσκολα θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μια τέτοια απόφαση.
Επειδή, όλοι βλέπουμε ό,τι θέλουμε, η επιλογή του Ρουμπέν Σεγιές (από τον Ρόκα), φαίνεται και ακούγεται πολύ πιο μελετημένη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι δεδομένη η επιτυχία. Κάποιοι βασικοί κανόνες δεν αλλάζουν: Πάντα η επιλογή προπονητή θα θυμίζει μια ζαριά!