Η μοίρα μερικές φορές ξέρει να γράφει το πιο όμορφο σενάριο. Και το βράδυ της Πέμπτης στο ΓΣΠ, το όνομα Ανδρέας Παρασκευά γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ΑΕΚ. Ο 27χρονος τερματοφύλακας, που για 3,5 χρόνια έδινε τη δική του μάχη με αλλεπάλληλους σοβαρούς τραυματισμούς, έγινε ο ήρωας του Σούπερ Καπ, χαρίζοντας στην ομάδα του το τρίτο τρόπαιο της ιστορίας της μέσα από τη «ρωσική ρουλέτα» των πέναλτι (5-4 επί της Πάφου).
Από το 2021 έως το 2023, η ζωή του Ανδρέα ήταν ένας γολγοθάς. Τρεις ρήξεις χιαστών, έξι επεμβάσεις, ατελείωτες ώρες φυσικοθεραπείας και αποκατάστασης — πολλές φορές μόνος, σε ένα διαμέρισμα στο Βέλγιο, μακριά από το γήπεδο, μακριά από τη χαρά του παιχνιδιού. Για πολλούς, η επιστροφή του φάνταζε αδύνατη. Για εκείνον όμως, ήταν υπόθεση πίστης, επιμονής και αγάπης για το ποδόσφαιρο και για την ΑΕΚ, την ομάδα που στάθηκε στο πλευρό του όταν όλα έμοιαζαν χαμένα.
Και φτάσαμε στο βράδυ της Πέμπτης. Ο Ιμανόλ Ιδιάκεθ, εν μέσω ροτέισιον και τραυματισμών, του έδωσε φανέλα βασικού — για πρώτη φορά μετά από 1.268 ημέρες. Ο Ανδρέας στάθηκε κάτω από τα δοκάρια με ψυχή, αυτοπεποίθηση και ένα ήρεμο χαμόγελο που έκρυβε μέσα του χρόνια πόνου και προσμονής. Και στην τελευταία πράξη του τελικού, απέκρουσε το κρίσιμο πέναλτι του Πέπε. Γονάτισε, δάκρυσε, λύγισε από συγκίνηση και έγινε το επίκεντρο των πανηγυρισμών.
Ο Παρασκευά δεν είναι ο πρώτος τερματοφύλακας που χαρίζει τίτλο στην ΑΕΚ. Πέρσι ήταν ο Αλομέροβιτς, ο άνθρωπος που σήκωσε τη Λάρνακα στα χέρια του στον τελικό Κυπέλλου, πάλι απέναντι στην Πάφο. Φέτος, ο διάδοχός του πήρε τη σκυτάλη, συνεχίζοντας μια αλυσίδα ηρώων κάτω από τα δοκάρια.
Αυτό το τρόπαιο δεν ήταν απλώς ένα Σούπερ Καπ. Ήταν μια δικαίωση για έναν ποδοσφαιριστή που αρνήθηκε να τα παρατήσει, για έναν άνθρωπο που νίκησε την ατυχία, το σώμα του και το χρόνο. Στο τέλος της βραδιάς, η ΑΕΚ σήκωσε άλλο ένα κύπελλο, αλλά ο Ανδρέας Παρασκευά σήκωσε κάτι πολύ βαρύτερο: τον ίδιο του τον εαυτό.