Είκοσι ευρώ το εισιτήριο για αγώνα της πρώτης φάσης του Κυπέλλου Coca-Cola. Είκοσι! Εκεί φτάσαμε. Να αντιμετωπίζεται η αγάπη του φιλάθλου για την ομάδα του ως δεδομένη πηγή εσόδων, λες και τα χρήματα περισσεύουν και ο κόσμος δεν ξέρει τι να τα κάνει.
Αλήθεια, όσοι αποφασίζουν τέτοιες τιμές έχουν καμία επαφή με την καθημερινότητα; Γνωρίζουν τι σημαίνει σήμερα να συντηρείς οικογένεια, να πληρώνεις ρεύμα, καύσιμα, τρόφιμα; Ή μήπως θεωρούν ότι ο φίλαθλος διαθέτει ξεχωριστό πορτοφόλι για το ποδόσφαιρο, το οποίο γεμίζει μαγικά κάθε εβδομάδα;
Και μη μας πουν ότι κανένας δεν υποχρεώνει τον κόσμο να πάει στο γήπεδο. Το γνωρίζουμε. Όπως γνωρίζουμε ότι το ποδόσφαιρο χωρίς τον κόσμο του χάνει μεγάλο μέρος από την αξία του. Δεν γίνεται, λοιπόν, από τη μία να τον αποθεώνεις για την αφοσίωση και τις θυσίες του και από την άλλη να του στέλνεις τον λογαριασμό χωρίς δεύτερη σκέψη.
Το χειρότερο; Τα 20 ευρώ δεν αφορούν σπουδαίο ευρωπαϊκό παιχνίδι ή τελικό. Μιλάμε για την πρώτη φάση του Κυπέλλου και ματς που έχουν ξεκάθαρο φαβορί! Αντί να αναζητούνται τρόποι ώστε το ποδόσφαιρο να γίνεται πιο προσιτό, λοιπόν, υψώνεται ακόμη μεγαλύτερο οικονομικό εμπόδιο.
Το ζήτημα, όμως, ξεπερνά την προσέλευση. Είναι θέμα σεβασμού. Σεβασμού στον συνταξιούχο που μετρά τα ευρώ του, στον εργαζόμενο που παλεύει να βγάλει τον μήνα, στον πατέρα που θέλει να μοιραστεί δύο ώρες με το παιδί του. Δεν μπορεί η αγάπη τους για την ομάδα να αντιμετωπίζεται σαν ανεξάντλητη οικονομική αντοχή.
Καιρός να καταλάβουν κάποιοι ότι ο φίλαθλος δεν είναι πελάτης χωρίς όρια. Έχει υποχρεώσεις, ανάγκες και προτεραιότητες. Το ποδόσφαιρο αποτελεί διέξοδο από την πίεση της καθημερινότητας. Μην το μετατρέπετε σε ακόμη έναν λογαριασμό που δυσκολεύεται να πληρώσει.
Γιατί, κύριοι, ο κόσμος δεν ζητά να μπαίνει δωρεάν. Ζητά να μην τον περνάτε για κορόιδο.