Σε κάτι τέτοιες στιγμές ανακαλύπτουμε τον οπαδό της διπλανής πόρτας. Τον αγνό, τον ανιδιοτελή, τον πιστό οπαδό, ο οποίος έχει ως μοναδική έγνοια την αγάπη και την αφοσίωσή του προς την ομάδα.
Τους οπαδούς, συχνά – πυκνά τους τσουβαλιάζουμε και τους «καρφώνουμε» στον τοίχο, για όλα τα κακά, ανάποδα και επαίσχυντα κάνουν οι λίγοι, οι ελάχιστοι.
Τα παιδιά του ΠΑΟΚ που χάθηκαν χθες σε εκείνον τον στενό δρόμο προς τη Λιόν, είναι οι απλοί οπαδοί, οι πιστοί στον… ναό της αθλητικής αναμέτρησης. Εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον πλανήτη ταυτίζονται και λατρεύουν την ομάδα. Η ταύτιση είναι τόσο μεγάλη που χαίρονται και υποφέρουν πολλαπλάσια από τους μεγάλους πρωταγωνιστές. Έχει αποδειχθεί άλλωστε ότι οι ποδοσφαιριστές, ακόμη κι οι παράγοντες, αλλάζουν… πίστη με την πρώτη ευκαιρία.
Η ομάδα είναι οι οπαδοί. Το σύνολο των οπαδών, για να είμαστε απόλυτα σωστοί, όχι μόνο οι φωνασκούντες και ασχημονούντες. Ο ΠΑΟΚ κι ο κάθε ΠΑΟΚ είναι (κι) οι ψυχές που χάθηκαν στο μοιραίο βανάκι στη Ρουμανία. Άνθρωποι και ψυχές, που συνήθως δεν ανταμείβονται, δεν παίρνουν αυτά που τους αξίζουν. Σε ένα περιβάλλον αδυσώπητου ανταγωνισμού και πλήρους επαγγελματισμού πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, του ίδιου του ασίγαστου πάθους τους!
Η πιο άδικη και «στυγνή» πτυχή των οπαδών, είναι ότι αγαπούν χωρίς όρια. Παθιάζονται και σκοτώνονται στον δρόμο για την υποστήριξη της ομάδας, στις αποφάσεις της οποίας δεν συμμετέχουν. Είναι εξαρτημένοι από το αποτέλεσμα κι έχουν την ευθύνη να διατηρούν ζωντανές τις στιγμές θριάμβου, αλλά και τις μεγάλες τραγωδίες. Πολύ απλά, διότι η αφοσίωση είναι ο καλύτερος τρόπος για να προστατευτεί η μνήμη.
Αιωνία τους η μνήμη…
