Δώδεκα χρόνια είναι πολλά στο ποδόσφαιρο. Για τον Ζοσέ Μουρίνιο και τον Ντιέγο Σιμεόνε, όμως, μοιάζουν σχεδόν με παρένθεση. Σήμερα (17:15) στο «Μετροπολιτάνο», Ατλέτικο και Ρεάλ Μαδρίτης αναμετρώνται στο μεγάλο ντέρμπι της ισπανικής πρωτεύουσας και μαζί τους ξανασυναντιούνται δύο προπονητές που κάποτε έμοιαζαν να αποτελούν διαφορετικές εκδοχές της ίδιας ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας.
Η τελευταία επίσημη μονομαχία τους δεν έγινε καν στην Ισπανία. Ήταν στις 30 Απριλίου 2014, στο «Στάμφορντ Μπριτζ», στον επαναληπτικό ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Τσέλσι του Μουρίνιο προηγήθηκε με τον Φερνάντο Τόρες, όμως η Ατλέτικο του Σιμεόνε απάντησε με Αντριάν, Ντιέγκο Κόστα και Αρντά Τουράν, νίκησε 3-1 και πήρε το εισιτήριο για τον τελικό της Λισαβόνας.
Από τότε ο ποδοσφαιρικός κόσμος άλλαξε. Ο Σιμεόνε, όμως, δεν έφυγε ποτέ. Παρέμεινε στην Ατλέτικο, την οποία ανέλαβε τον Δεκέμβριο του 2011, και το σημερινό θα είναι το 51ο ντέρμπι Μαδρίτης της καριέρας του στον πάγκο της. Ο Μουρίνιο ακολούθησε την ακριβώς αντίθετη διαδρομή. Τσέλσι, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Τότεναμ, Ρόμα, Φενέρμπαχτσε, Μπενφίκα και τελικά επιστροφή στη Ρεάλ. Σε ολόκληρη αυτή τη διαδρομή δεν συνάντησε ούτε τον Σιμεόνε ούτε την Ατλέτικο.
Το 3-0 που έγινε 3-3
Η μεταξύ τους ιστορία παρουσιάζει μία σχεδόν τέλεια συμμετρία. Ο Μουρίνιο κέρδισε τις τρεις πρώτες μονομαχίες τους, όλες ως προπονητής της Ρεάλ: 4-1 στο «Βιθέντε Καλδερόν» τον Απρίλιο του 2012, 2-0 στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου» τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς και 2-1 εκτός έδρας τον Απρίλιο του 2013.
Ο Σιμεόνε, όμως, περίμενε τη βραδιά που άξιζε περισσότερο από όλες.
Στις 17 Μαΐου 2013, στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας και μάλιστα μέσα στο «Μπερναμπέου», η Ρεάλ προηγήθηκε με τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Ο Ντιέγκο Κόστα ισοφάρισε και ο Ζοάο Μιράντα έγραψε στην παράταση το 2-1. Η Ατλέτικο νίκησε τη Ρεάλ για πρώτη φορά έπειτα από 14 χρόνια και σήκωσε το τρόπαιο μέσα στο σπίτι της μεγάλης αντιπάλου της.
Ήταν κάτι περισσότερο από ένα Κύπελλο. Ήταν ουσιαστικά το σημείο στο οποίο η Ατλέτικο του Σιμεόνε άρχισε να πείθει ότι μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τη Ρεάλ. Την αμέσως επόμενη σεζόν κατέκτησε τη La Liga, αφήνοντας πίσω τόσο τη Ρεάλ όσο και την Μπαρσελόνα.
Οι άλλες δύο συναντήσεις των προπονητών ήρθαν στο Τσάμπιονς Λιγκ 2013-14. Ατλέτικο και Τσέλσι έμειναν στο 0-0 στη Μαδρίτη και ακολούθησε το 3-1 των «ροχιμπλάνκος» στο Λονδίνο.
Έτσι, η μεταξύ τους «σειρά» σταμάτησε το 2014 σε απόλυτη ισορροπία: τρεις νίκες Μουρίνιο, δύο Σιμεόνε και μία ισοπαλία. Ο Πορτογάλος, πάντως, δεν έχει νικήσει τον Αργεντινό στις τελευταίες τρεις αναμετρήσεις τους.
Μία λεπτομέρεια που συνδέει δύο εποχές
Το σημερινό ντέρμπι κρύβει και μία εξαιρετική ιστορική ειρωνεία. Στον τελικό Κυπέλλου του 2013, όταν ο Σιμεόνε πέτυχε την πρώτη νίκη του απέναντι στον Μουρίνιο, την εστία της Ατλέτικο υπερασπιζόταν ο Τιμπό Κουρτουά. Δεκατρία χρόνια αργότερα, ο Βέλγος βρίσκεται στην απέναντι πλευρά και υπερασπίζεται την εστία της Ρεάλ.
Υπάρχει και κάτι ακόμη: ο Μουρίνιο θα καθίσει σήμερα για πρώτη φορά ως προπονητής της Ρεάλ στο «Μετροπολιτάνο». Στην πρώτη θητεία του οι «ροχιμπλάνκος» αγωνίζονταν ακόμη στο «Βιθέντε Καλδερόν».
Από τις κόντρες στον αμοιβαίο σεβασμό
Όποιος περίμενε ότι η επιστροφή τους θα συνοδευόταν από λεκτικές βολές, διαψεύστηκε στην παραμονή του ντέρμπι. Τα χρόνια φαίνεται πως αφαίρεσαν κάτι από την ένταση, όχι όμως από τον ανταγωνισμό.
Ο Μουρίνιο περιέγραψε χαρακτηριστικά τον Σιμεόνε και τον εαυτό του ως «αντιπάλους ξανά, αλλά συντρόφους στον πόλεμο», ενώ ο Αργεντινός δεν έκρυψε την εκτίμησή του για τον Πορτογάλο: «Τον σέβομαι απεριόριστα. Τον θαυμάζω πολύ».
Πίσω από τον αμοιβαίο σεβασμό, πάντως, υπάρχει μία ενδιαφέρουσα ποδοσφαιρική αντίθεση.
Ο Μουρίνιο παραδέχθηκε πριν από το ντέρμπι ότι η νέα Ρεάλ του δεν έχει μάθει ακόμη να ελέγχει τα παιχνίδια. Βλέπει μία ομάδα με επιθετική ορμή, την οποία ο ίδιος χαρακτήρισε «φρενήρη», αλλά και με την τάση να αφήνει τον αντίπαλο να επιστρέφει σε αναμετρήσεις που δείχνουν τελειωμένες. «Μου αρέσει η ομάδα μου να σκοράρει, αλλά μου αρέσει και να ελέγχει τα παιχνίδια», εξήγησε.
Ο Σιμεόνε ξέρει ακριβώς πού βρίσκεται ο κίνδυνος. Στάθηκε στις πολύ γρήγορες μεταβάσεις της Ρεάλ και στην ανάγκη να μην της προσφέρει η Ατλέτικο χώρους μετά από απώλειες της μπάλας. Η λέξη που χρησιμοποίησε περισσότερο για τους δικούς του ήταν η «ηρεμία», γνωρίζοντας ότι απέναντί του έχει ποδοσφαιριστές ικανούς να μετατρέψουν ένα λάθος σε γκολ μέσα σε δευτερόλεπτα.
Και τώρα, η έβδομη πράξη
Το σκηνικό, λοιπόν, είναι σχεδόν κινηματογραφικό. Ο Σιμεόνε βρίσκεται ακόμη εκεί όπου τον άφησε ο Μουρίνιο πριν από δώδεκα χρόνια. Ο Πορτογάλος έκανε έναν τεράστιο κύκλο στην Ευρώπη και επέστρεψε εκεί όπου άρχισε η μεταξύ τους αντιπαλότητα.
Μόνο που οι ρόλοι δεν είναι πλέον οι ίδιοι. Το 2012 ο Μουρίνιο είχε απέναντί του έναν Σιμεόνε που προσπαθούσε να γκρεμίσει την απόσταση ανάμεσα στην Ατλέτικο και τη Ρεάλ. Σήμερα ο Αργεντινός έχει συμπληρώσει σχεδόν 15 χρόνια στον ίδιο πάγκο και έχει ήδη ζήσει 50 ντέρμπι Μαδρίτης, με απολογισμό 13 νίκες, 15 ισοπαλίες και 22 ήττες.
Και ο Μουρίνιο επιστρέφει σε μία πόλη που γνωρίζει πολύ καλά, αλλά σε ένα γήπεδο που ως προπονητής της Ρεάλ δεν γνωρίζει καθόλου.
Έξι φορές βρέθηκαν απέναντι. Τρεις νίκες ο ένας, δύο ο άλλος, μία ισοπαλία. Δώδεκα χρόνια αργότερα, ήρθε η ώρα για την έβδομη πράξη.