Παπαριές και football manager

Η διαστημική ανατροπή της Λίβερπουλ και η... παράλυση από την υπερβολή

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΥΡΟΥ

Ως είθισται μετά από κάθε μεγάλη αθλητική επιτυχία, αναλωνόμαστε ώρες ατελείωτες και «ρέει» (ακατάσχετη) φαιά ουσία στην προσπάθεια να αποτυπώσουμε την αγωνιστική και πνευματική διέγερση του αθλητή γι΄ αυτό που πέτυχε. Το πιο ακραίο αθλητικό φαινόμενο αποτελεί, ιδιαίτερα στις μέρες μας, τη χαρά του κάθε… πονεμένου. Ειδικά σε αυτήν τη χώρα που η μοναδική πραγματική λαγνεία είναι αυτή της παπαρολογίας.

Προχθές βράδυ, τα «άγια» Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μετά τη διαστημική ανατροπή και πρόκριση της Λίβερπουλ επί της Μπαρσελόνα, θαρρώ πως κόντεψαν να… παραλύσουν (και) από την υπερβολή. Λίγο πιο πίσω από τις λέξεις, ερχόσουν διαρκώς σε μετωπική σύγκρουση με την κοινωνία του 21ου αιώνα. Της προσωποποίησης των λεκτικών κλισέ. Του «εξωγήινου» Μέσι που έγινε «γατάκι», του Σουάρες που δεν μπορεί να τελειώσει φάση, του αχάπαρου Βαλβέρδε και πάει λέγοντας. Αιμορραγία δίχως τέλος σας λέω.

Οι ποδοσφαιριστές του Γιούργκεν Κλοπ πέτυχαν απέναντι στην Μπαρσελόνα κάτι ονειρικό γι’ αυτούς και την ομάδα τους. Μοναδικό μέχρι την επόμενη φορά. Γιατί χρονολογούνται οι μυθικές ιστορίες ανατροπών στο Άνφιλντ. Οι reds «κατάπιαν» την παρέα του Μέσι, με το μέγεθος και την αποτελεσματικότητα της μαχητικότητάς τους. Και ας πριν από τον αγώνα έλεγαν αρκετοί πως τέτοια πράγματα συμβαίνουν μόνο στο football manager και αυτά, μάλλον, με το ζόρι σύμφωνα με τις (φτωχές) γνώσεις μου επί ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Και όμως, η Λίβερπουλ αντιπαραβάλλοντας την έδρα, τον κόσμο, έριξε κάτω τον… γίγαντα. Με τον Οριγκί να «καρφώνει» σαν σέντερ (δύο γκολ), τον Βαϊνάλντουμ να σκοράρει δις μέσα σε 122 δευτερόλεπτα, τον Άλισον να απλώνει δίχτυ προστασίας, τους Άρνολντ-Ρόμπερτσον να… πετούν σπίθες, τους Ματίπ-Φαν Ντάικ να «καθαρίζουν» και τους Φαμπίνιο, Μίλνερ, Χέντερσον να… συντονίζονται με τους στράικερ (Σακίρι, Μανέ, Οριγκί), η ζωγραφιά στον πίνακα του Άνφιλντ ακτινοβολούσε. Και ας έλειπαν οι Σαλάχ, Φιρμίνιο. Και ας το προηγούμενο βράδυ συνειδητοποίησαν οι reds ότι μάλλον χάνουν τον (πολυπόθητο) τίτλο στην Πρέμιερ Λιγκ.

Δεν υπάρχει λοιπόν κάτι περισσότερο να διδαχθούμε από την επιτυχία της Λίβεπουλ, πέρα από τη μαγκιά όλων αυτών και να υποκλιθούμε. Οι (πολλές) παπαριές (που πετάγονται) ημών των υπολοίπων απλά έχω την εντύπωση ότι αδικούν εν τέλει τη διαστημική (επαναλαμβάνω) ανατροπή της αρμάδας του Κλοπ.