Γιατί το κάνουν αυτό οι παράγοντες και οι εκπρόσωποι των ομάδων, δεν έχει (λογική) εξήγηση. Από τη μια αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι να δίνουν στοιχεία για τα οικονομικά τους και από την άλλη κάνουν και… εξυπνάδες στις δημόσιες δηλώσεις τους. Παραδείγματα δεκάδες.
Εδώ ο Ανδρέας Σάντης στην Ανόρθωση δήλωνε δημόσια ότι βρήκε επενδυτές για 2 εκ. ευρώ, τον Φεβρουάριο έλεγε ότι οι παίκτες είναι πληρωμένοι κι αποδεικνύεται ότι είχαν να πληρωθούν από την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου! Το θέμα δεν είναι προσωπικό, αλλά ο φίλαθλος κόσμος θέλει σεβασμό. Βγαίνει ας πούμε ο εκπρόσωπος του Άρη και λέει «αλίμονο να δίναμε για έναν παίκτη 750.000 ευρώ το χρόνο». Κάτι σαν το «ουαί κι αλλοίμονο». Ο καθένας, βέβαια, δικαιούται να λέει ό,τι θέλει. Δημοκρατία έχουμε.
Παράδειγμα: Ο Κοκόριν είχε συμβόλαιο στη Φιορεντίνα 900 χιλιάδες ευρώ ετησίως. Την πρώτη χρονιά οι Ιταλοί ανακοίνωσαν ότι ο Άρης πλήρωσε 250 χιλιάδες για τον μονοετή δανεισμό του. Πόσα λέτε να πλήρωσε τη δεύτερη σεζόν; Με απλά λόγια 900 (χιλιάρικα) το συμβόλαιο συν 250 (χιλιάρικα) ο δανεισμός.
Κάτσε τώρα να υπολογίσεις πόσα πληρώνει ο Άρης… για έναν τέτοιο παίκτη. Μόνο αν κάποιος από την οικογένειά του Ρώσου παικταρά είναι… μέλος της χορωδίας του Άρη για 50 χρόνια (και βοηθά στην έκπτωση) εξηγείται το «αλίμονο να δίναμε για έναν παίκτη 750.000 ευρώ το χρόνο».